Afl. 349 Wat er gebeurt als je stopt met overeten

Als je last hebt van overeten, kijk je niet verder dan je klacht. De horizon die je overziet begint en eindigt daarmee. Als stoppen met overeten lukt, is dat meer dan genoeg. Het is een droom die bijna onwerkelijk voelt op de plek waar je nu staat. Toch is er nog veel meer. De horizon die op je wacht heeft mij indertijd verrast. Dus laten we hiernaar kijken. Wat gebeurt er nou echt als je stopt met overeten?

Als je wil weten waar je dat stoppen voor doet, is deze les voor jou. Luister nu en laat je inspireren. Mijn ervaring wordt die van jou.

---

Wat je ontdekt:

• Wat er gebeurt als je stopt met overeten
• De verandering in jezelf
• De verandering in je omgang met eten
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen
• Meld je aan voor de wachtlijst van Etenslessen

Wat er echt gebeurt als je stopt met overeten

Als het je lukt om te stoppen met overeten, is dat voor jou al meer dan genoeg. Het voelt als een droom die bijna onwerkelijk is, vanaf de plek waar je nu staat. Toch is er nog veel meer. De horizon die op je wacht, heeft mij destijds verrast. In deze aflevering neem ik je mee: wat gebeurt er nou echt als je stopt met overeten?

Je luistert naar Etenslessen, de podcast over het oplossen van overeten en blijvend gewichtsverlies. Ik ben Marjena Moll, coach, en ik neem je graag mee in mijn lessen en concepten over het veranderen van je relatie met eten. Je hebt daar geen dieet voor nodig. Je maakt een einde aan de strijd met eten, en je verliest gewicht dat niet meer terugkomt.

Waarom doe je dit eigenlijk? Wat wacht er op je aan die horizon, als het je gelukt is? Ik dacht hierover na, en er kwamen inzichten in me op die mij destijds hebben verrast. Die deel ik graag met je, zodat je voelt: oké, ja, natuurlijk wil ik dit.

Voorbij je pijnpunten

In eerste instantie voel je vooral de pijnpunten waar je vanaf wilt. De belasting op je lijf, het overgewicht, de strijd met eten in je hoofd. Een gebrek aan vitaliteit. Een continu jojoën. Obsessie met eten. Een algemene onvrede, of verwaarlozing. Hoe jouw omgang met eten er ook uitziet, en welk resultaat jou daarin in de weg zit: dat zijn je pijnpunten.

Het zijn de dingen waarvan je denkt: als ik daar nou toch eens vanaf kon. Daarmee zou je al de koning te rijk zijn, en heel blij. Toch is er nog meer. Nog zoveel meer, voorbij je probleem. Als ik de mensen in mijn programma vraag hoe ze denken dat hun ideale lichaam voelt, hoor ik vaak hetzelfde antwoord.

De projectie op je ideale lichaam

Als je ooit op dieet bent gegaan, en op wilskracht en discipline een periode voedsel hebt gerestricteerd, hield je dat vol door jezelf een wortel voor te houden. Misschien hield je jezelf ook een echte wortel voor, omdat het alles was wat je had. Als je echt aan voedselrestrictie hebt gedaan, en misschien rigoureus hebt gelijnd, hield je jezelf niet alleen een wortel voor, maar ook een mentale wortel.

Je maakte jezelf lekker met de fantasie van je ideale lichaam. Je stelde je dat lichaam voor, en dat riep een bepaald gevoel in je op. Als we ergens naar verlangen, is er een verlangen. En dat verlangen kleur je in.

Als ik de mensen in mijn programma vraag waarmee zij dat verlangen inkleurden, hoe ze dachten dat het zou voelen om dat lichaam te hebben, noemen ze meestal dezelfde dingen. Ik denk dat ik me dan licht voel en vrij voel. Zelfverzekerd en gelukkig. Licht, vrij, zelfverzekerd en gelukkig.

Waar die gevoelens werkelijk vandaan komen

Het is bijzonder, want die gevoelens had ik zelf ook. Ik stelde het me ook zo voor. Dat komt deels doordat de media spullen aan je verkopen met fotomodellen die deze gevoelens voor je uitstralen. Vanaf het moment dat je voor het eerst in aanraking kwam met advertenties, en dat is al op jonge leeftijd, zie je continu beelden in onze consumptiecultuur.

Die beelden koppelen dunne lichamen, lichamen van fotomodellen, aan een bepaald gevoel, omdat die modellen dat moeten uitstralen: zelfverzekerd, gelukkig, vrij. Dat is één ding dat ik duidelijk kan aanwijzen in onze cultuur. Maar ik kan ook aanwijzen dat deze gevoelens het resultaat zijn van het opruimen van overeten.

Niet van je spiegelbeeld, en niet van dun zijn. Ook niet van meer vitaliteit. Fysiek voelt dat lichter, voelt dat vrijer, absoluut. Maar dat is meestal niet wat je ermee bedoelde. Wat je ermee bedoelde, is een gevoel van heerlijk voelen in je lichaam. Dat gaat deels over je lichamelijke vorm.

Wat je daarnaast loslaat

Maar het gaat ook over iets wat je hebt losgelaten, en dat is gewicht. Niet alleen gewicht. Er is iets in jou veranderd, en je verlangt naar die verandering. In het opruimen van overeten, in mijn programma, zie ik dat dit gebeurt.

Ik maakte laatst een wandeling, en het was prachtig. De vroege herfstlucht hing al in de lucht, maar het weer was nog zacht, en het was fijn om alleen te zijn. Alleen met een lastig gevoel. Dat kon ik vroeger niet. Ik kon me wel terugtrekken in isolement als ik veel geestelijke pijn had; dan wilde ik even niemand spreken of zien.

Vooral na een heftige eetbui was ik zo gedemoraliseerd dat ik geen contact verdroeg. Maar alleen zijn, zijn met mezelf in een negatieve emotie, dat kon ik niet. Terwijl ik die wandeling maakte, realiseerde ik me dat ik er bewust voor koos om alleen met mijn gevoel te zijn.

Een kalmte die je leert dragen

Dat gevoel zat precies op de plek waar ik vroeger altijd eten nodig had. Precies wat ik altijd moest dempen, wegduwen, was nu juist welkom. Naast die lastige emotie voelde ik ook wat die emotie lastig maakte: dat ik er alleen in moest staan.

Misschien kom jij dat ook wel eens tegen. Soms kom je een pijnlijk gevoel tegen waar je alleen in moet staan, omdat er niemand is, of omdat je niet wordt begrepen. Omdat je je moet distantiëren van mensen die hier anders in staan. Dat is lastig. Dan draag je een lastige emotie alleen. En dit is een kwaliteit die je ontwikkelt.

Jezelf daarin kunnen dragen, terwijl je gelijktijdig met dat lastige gevoel ook een kalmte ervaart. Daardoor kun je er alleen mee zijn. Dit is een van de dingen die op die horizon liggen, aan de andere kant van het proces waarin je overeten opruimt. Een kalmte in jezelf, waarin je alleen kunt zijn met een lastig gevoel.

Van analyseren naar je denken echt veranderen

Voordat ik deze vaardigheid ontwikkelde, probeerde ik dit op te lossen via mijn ratio. Met mijn gevoelens kon ik niet overweg. Die dienden zich vooral aan als onrust, en verlangen naar eten. Met eindeloze analyses probeerde ik mezelf ergens uit te denken.

Maar eindeloos over iets analyseren, en in een loopje blijven rondspinnen op een probleem, is iets heel anders dan je denken echt veranderen. Dat kon ik toen nog niet. Dit zijn twee dingen waarvan ik duidelijk kan aanwijzen dat je ze met mijn methodiek, in mijn programma, ontwikkelt: twee vaardigheden waarmee je er echt kan zijn.

Je innerlijke wijsheid groeit

In het oplossen van overeten, zoals je dat in mijn programma doet, ontwikkel je niet alleen deze nieuwe kalmte, waarin je alleen kan zijn met elk gevoel. Er opent zich ook iets moois in reactie daarop: je innerlijke wijsheid groeit. Wijsheid ontstaat uit reflectie op een ervaring, met informatie uit je gevoel.

Die wandeling die ik maakte, was een moment waarin ik mijn wijsheid toegankelijk wilde maken. Ik wilde haar laten groeien door te reflecteren op een ervaring, met informatie uit mijn gevoel. In het ontwikkelen van deze vaardigheid raak je daar steeds meer in thuis. Je hebt dan niet meer direct een oplossing nodig zodra je ergens tegenaan loopt.

Je hoeft niet direct uit het lastige gevoel. Ook hoef je niet meteen te weten hoe je ergens uitkomt. Je kunt er echt mee zijn, met wat je daarbij voelt in je lichaam, en kijken naar wat je daarover denkt. In het groeien van je wijsheid word je daardoor ook zelfverzekerder, omdat je ziet dat je iets met jezelf kan wat je voorheen niet kon.

Meer zelfvertrouwen, meer kalmte

Waar je vroeger steeds de afslag naar eten nam, blijf je nu bij jezelf, en help je jezelf met wat er ook is. Meer wijsheid geeft je meer zelfvertrouwen. Meer kunnen zijn met wat je voelt, brengt kalmte. Als ik kijk naar de gevoelens die je vroeger op dat ideale lichaam projecteerde, zeg je: hé, zelfverzekerd staat daar dus tussen.

Geluk als beweging, niet als eindpunt

Een ander gevoel dat vaak wordt genoemd, is gelukkig. Ik denk dat als ik dat lichaam heb, dat ik me vrij voel, licht voel, zelfverzekerd en gelukkig. Geluk is ook interessant om naar te kijken, want in dit proces word je inderdaad ook gelukkiger. Maar niet om wat je in de spiegel ziet. Wel doordat je steeds meer naar jezelf toe beweegt.

Geluk is namelijk geen vaste plek die je bereikt. Het is een beweging die je maakt. Een beweging waarin je steeds meer naar jezelf toe beweegt, en je leven steeds meer op jezelf afstemt. Stel je voor dat je dit soort wandelingen maakt. Je kunt dan reflecteren op je eigen denken en je ervaringen. Je kunt met een gevoel zijn, en de informatie daarvan benutten.

Dan ontdek je een nieuwe waarheid over jezelf, over hoe je met een situatie omgaat. Misschien ontdek je een misverstand in je denken. Wat dat oplevert, gebruik je om je leven mee vorm te geven. Dat klinkt nu misschien groot, alsof je grote veranderingen moet doorvoeren.

Kleine stappen die tellen

Dat kan, maar dat hoeft niet. Het kan ook gaan over iets subtiels: herkennen wanneer je een pauze nodig hebt, of wanneer het tijd is om eerst rust te nemen voordat je iets anders oppakt. Deze afstemming van je leven op jezelf, steeds meer naar jezelf toe bewegen, en je leven vormgeven op de manier die bij je past: dat maakt je gelukkiger.

Je voelt steeds meer dat het klopt. Je zit jezelf steeds minder in de weg, en de ruis van overeten zat je daarbij in de weg. Bij deze plek, waarop je wijsheid groeit, waarin je met een gevoel bent, waarin je naar je eigen denken kijkt, kon je niet komen. In het opruimen van overeten krijgt dat steeds meer ruimte. En dat maakt je gelukkig. Gelukkiger.

Mijn eigen enige probleem

Dit is echt de horizon die mij destijds heeft verrast. Want als jij nu alleen nog aan je pijnpunten denkt: ik deed dat ook. Voor mij was overeten mijn enige probleem. Het was het begin en het eind. Het enige waar ik aan dacht.

Ik had continu een verlangen naar eten in mijn hoofd. Ik was continu bezig dat verlangen te managen, met wisselend succes. Dan kwam ik weer aan. Dan viel ik weer af. Mijn gedachten cirkelden continu om mijn gewicht, en om hoe het met eten ging. Eten, en mijn omgang daarmee, voelde heel onveilig en ongecontroleerd.

Ik had last van emotie-eten. Ik had last van eetbuien. Dat was het enige wat ik zag, omdat het zo dominant aanwezig was. Ik herkende dat als mijn probleem. Het is dan ook heel voorstelbaar dat ik niet verder kon kijken dan de horizon van: ik wil uit dit probleem.

Wat ik je hier nu schets, is dat je dit gaat ontdekken als we in mijn programma samenwerken, met mijn methodiek. Die wandeling maak jij straks ook. Dan zonder eten in je hoofd. En daarin groeit je wijsheid. Het is een prachtige intimiteit die je met jezelf ontwikkelt, die je zal aanwijzen als iets van onschatbare waarde.

De echte ernst van je pijnpunt

Dat wonder ligt voorbij het probleem waar je graag vanaf wilt. De verwaarlozing waar je misschien in zit. Het gewicht waar je last van hebt. De gedachten aan eten in je hoofd. Het ongecontroleerde verlangen naar eten. Het emotie-eten waarmee je constant aan jezelf ontsnapt.

Pas rust vinden als je eet, en jezelf dan kunnen kalmeren: dat is misschien nu de enige horizon die je kan overzien. Maar dit is dus wat daarin op je wacht, aan je probleem voorbij. Dat verhoogt enorm je kwaliteit van leven.

Dit onderwerp blijft mij boeien, omdat er diepgang in zit. Omdat het zoveel meer is dan de weegschaal, je bord, de koelkast en je kledingmaat. Dat is de aanleiding, het pijnpunt: zorgen voor jezelf. Ik wil dat pijnpunt absoluut niet bagatelliseren.

Als je last hebt van emotie-eten, van dwangmatig eten, van continu denken aan eten, is dat geestelijk echt een kwelling. En als je je vitaliteit verliest aan een omgang met eten die je lichaam overbelast, is dat ook een serieus pijnpunt. Ik onderschat de ernst daarvan niet.

Wat er terugkomt voorbij die rust

Ik wil je alleen laten zien dat wat zich voor je opent, wat jij ervaart aan kwaliteit van leven voorbij dat pijnpunt, zoveel meer diepgang brengt. Meer dan alleen: ha, ik pas nu al mijn kleding. Meer dan alleen: ha, eindelijk rust in mijn hoofd. Het is geen vacuüm, die rust in je hoofd. Daar komen juist mooie dingen voor terug.

Het groeien van je wijsheid. De emotionele en geestelijke intimiteit waarin je jouw leven steeds meer afstemt op wie jij écht bent. Wie jij wordt in dat proces, groeit ook steeds sneller en makkelijker. Want echte gerichte reflectie op je eigen denken, echte emotionele intimiteit met jezelf, daarin kunnen zijn zonder direct een antwoord te hebben: dat is een fenomenaal gevoel.

Daarin verdwijnt ook de negatieve teneur in je eigen denken, die er is zolang je probleem er nog is. De overmatig actieve innerlijke criticus, die jou constant herinnert aan alles waarin je tekortschiet, en waarom je dit nou weer eet, en waarom je niet beter voor je gezondheid zorgt. Dat verdwijnt ook. Je werkt het uit je denken. Het is iets wat je op den duur niet meer nodig hebt, en als het opspeelt, weet je precies hoe je het weer kalmeert.

Wat een vrijheid is dat

Het wordt gewoon veel fijner om met jou te zijn. Dat moet je meemaken om het te kunnen beamen: oh, dit is waar ik naar verlangde. Die onrust, die er was zodra ik alleen met mezelf was. Daaronder zaten eigenlijk gevoelens die ik niet goed kon toelaten en verwerken.

Als ik dat wel deed, werd ik daar alleen maar compleet door overspoeld. Dus met jezelf kunnen zijn in elk gevoel: wat een vrijheid is dat. Terug naar die projectie: je lichter voelen, onbelast. Onbelast door je denken, en door gevoelens waarvan je niet weet hoe je ze verwerkt. Onbelast door overgewicht, en door een overmatig verlangen naar eten.

Die vrijheid ervaar je. Die lichtheid ervaar je. Meer zelfvertrouwen. Je voelt je meer zelfverzekerd, alleen met elk gevoel, of elk vraagstuk in je leven. Hoe fijn is dat, als je dat in kalmte in jou kan ontvangen? Mooier kan het niet, wat mij betreft. En dan geef je je leven ook nog steeds meer vorm zoals dat bij je past.

Je ervaart meer geluk. Je maakt die beweging naar meer geluk. Dit is de horizon die ik voor je wil schetsen, en waar je het voor doet. Ja, je wilt van je pijnpunt af. Ja, je wilt dat resultaat, dat gaat over eten en je gewicht. En dan is er nog dit: de horizon die je niet verwacht, maar waar je zo blij mee bent.

Impulsief eten versus spontaan genieten

Ik kreeg deze week ook een coachvraag van iemand die jou is voorgegaan, en die nu echt in het modderige midden van haar proces zit. Ze wilde gecoacht worden op het verschil tussen impulsief eten, zomaar iets ineens willen pakken, versus spontaan van iets genieten. Gewoon spontaan iets eten. Ze wilde voor zichzelf goed dat onderscheid kunnen maken: wanneer is het nou het een, en wanneer het ander?

Ik vertelde haar dat impulsief eten je, in de stappen die ze nu zet, vaak voor de gek houdt. Je hebt dan last van een schijnverlangen. Wat zich voordoet als gewoon spontaan genieten, een spontane beslissing, ontdek je met de tools van het programma achteraf. Dit was emotie-eten. Dit was echt emotie-eten. Dat was niet de verpakking waarin het zich in mijn gedachten aandiende.

Dat kon ik er niet direct in herkennen. Maar achteraf zie ik dat wel. Of je zegt: het was vermoeidheid, ik moest eigenlijk gewoon naar mijn bed. Dit zijn dingen die je blijft tegenkomen, als je dit niet uit je systeem werkt. In het opruimen van overeten bouw je de vaardigheden waarmee je dat wel doet.

Spontaan eten komt weer terug

Je krijgt dat uit je systeem. Wat ik tegen haar zei, is dat spontaan iets eten daarna weer bij je terugkomt. Alleen wordt het geen probleem meer, omdat je aan de andere kant daarvan liever wilt voelen wat je voelt. Je wilt niet meer emotie-eten. Je wilt dat steeds minder, en je kiest daar steeds minder voor.

Liever voel je wat je voelt. Ook vermoeidheid wil je liever anders opvangen, anders mee omgaan. En tegen die tijd weet je precies hoe je dat doet. Als je dit eenmaal uit je systeem hebt gewerkt, komt spontaan eten bij je terug, omdat je dit echt uit elkaar hebt gehaald.

Je weet dan precies wanneer zich een spontane, fijne situatie voordoet. Dan zeg je: oh, dit is een situatie waarin ik nu iets wil eten omdat ik honger heb. Of waarin ik iets wil eten dat voor mij niet gezond hoeft te zijn. Je weet precies hoe je vorm geeft aan jouw gewenste relatie met eten, en daarin voel je je heel zeker. Ongewenst, overmatig verlangen naar eten speelt niet meer op.

Zoals een relatie waar je echt aan hebt gewerkt

Je hebt iets gebouwd wat stevig staat. Daarin vind ik de vergelijking met een liefdesrelatie zo fijn. Want stel je hebt een relatie waarin zich dingen afspelen die niet stromen, die niet goed voelen, die niet kloppen. Maar je hebt daar echt aan gewerkt, en de problemen eruit gekregen. Wat dan terugkeert, is alles waar je ooit ja tegen zei.

Alles wat je blij maakt, verbonden maakt, waar je echt oud mee wilt worden. Zo is het ook met je nieuwe relatie met eten. De relatie zoals je die in mijn programma bouwt, is een relatie waarvan je zegt: hier kan en wil ik oud mee worden. Ik heb nu iets voor mezelf gebouwd waar ik echt blij mee ben.

Het is geen zwart-witbeslissing, waarin je zegt: of ik blijf voor altijd overeten en in mijn probleem, of ik moet committeren aan een regime waar ik nooit meer vanaf kom. Dat is dus niet zo. Je maakt een ontwikkeling door in jezelf, zoals ik die net heb beschreven, maar ook in je relatie met eten.

Meld je aan bij Etenslessen

Die pijnpunten waar je nu last van hebt, komen daarin niet bij je terug, omdat je overeten daadwerkelijk uit je systeem hebt gewerkt. Je weet precies hoe je voelt wat er te voelen valt. Je weet precies hoe je je eigen denken begeleidt, en jezelf daarin niet laat afglijden in patronen die je niet dienen. Het is een prachtige samenkomst, voorbij dat wat je nu nog herkent als de horizon van je pijnpunten.

Dit perspectief wilde ik je geven, omdat het zo verrassend is, zo mooi is, zo verrijkend is, zo de moeite waard is. De investering die je doet in tijd en moeite om dit voor jezelf te veranderen, betaalt zich terug in zoveel meer dan de horizon die je nu kent.

Voel je dat dit voor jou is, dat dit inderdaad is waar je het ook voor wilt doen? Wil je ontdekken wie je bent, zonder overeten in je leven? Meld je dan aan. Ga naar Etenslessen.com, en je bent van harte welkom. Dan doen we dit samen. Ik sta naast je. Kom erbij, en doe mee.

Je krijgt niet alleen mij, maar ook een groep mensen om je heen waar je ongelooflijk veel van leert. Het is echt dubbelop: het programma, de methodiek, de kracht van mijn coaching, onze coaching samen, en de kracht van de groep. De coaching die je observeert. Samen leer je zoveel sneller. Dus je bent van harte welkom.