Afl. 354 De weg uit emotie-eten

Als je maar vaak genoeg eet in reactie op een emotie, verdwijnt op den duur je bewustzijn van de emotie. Je voelt alleen nog dat je wil eten. Je verlangen naar eten lijkt dan zomaar uit de lucht te vallen. Je mist de verbinding met je gevoelsleven. Wat je hier observeert is de efficiëntie van je brein. De weg terug in verbinding met je gevoelsleven is nog steeds mogelijk. Wat je daarvoor nodig hebt is nieuwsgierigheid en compassie. Overeten is een vorm van zelfzorg bij gebrek aan beter. Ik moedig je aan om dit idee te omarmen. Het is de eerste stap uit emotie-eten.

Wat je ontdekt:

• Overeten is een vorm van zelfzorg
• De weg uit emotie-eten
• De gevoelens die je nodig hebt
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen
• Meld je aan voor de wachtlijst van Etenslessen

De weg uit emotie-eten: zelfzorg bij gebrek aan beter

Bodyfulness: observeren wat je voelt

Ik ben op dit moment een workshop van een dag aan het voorbereiden. Een dag voor de mensen in mijn programma. We maken met elkaar een deep dive in de vaardigheid van bodyfulness. In mindfulness observeer je wat je denkt. In bodyfulness observeer je wat je voelt. Wil je stoppen met overeten en met emotie-eten? Dan is dit de vaardigheid die je nodig hebt.

Je wil opnieuw thuis kunnen raken in je lichaam. Daar wil je je heel zeker en geborgen in gaan voelen. En je wil vertrouwd raken met voelen wat er te voelen valt, zoals ik het vaak noem. Soms zei ik tegen mezelf: ik geloof dat de weg uit overeten gewoon betekent dat ik heel goed moet worden in mijn rotvoelen. Er waren zoveel emoties waar ik aan wilde ontsnappen. Er waren zoveel gevoelens waar ik gewoon niet bij kon blijven. In deze les kijk ik samen met jou naar die weg uit emotie-eten.

Emotie-eten is zelfzorg bij gebrek aan beter

Het eerste wat je hierover moet weten is dit. Emotie-eten is een poging om voor jezelf te zorgen, bij gebrek aan beter. Overeten en emotie-eten zijn een vorm van zelfzorg bij gebrek aan beter. Je bent gevoelens gaan beantwoorden met eten. Gevoelens waar je niet vertrouwd mee bent. Gevoelens waar je niet goed bij kan blijven. Misschien heb je er inmiddels helemaal geen contact meer mee. Daarmee wil ik maar één ding tegen je zeggen: haal het oordeel eraf. Zodra je tegen jezelf zegt dat dit zelfzorg is bij gebrek aan beter, kan je met andere ogen naar jezelf gaan kijken.

De efficiëntie van je brein

Ik had eten en gevoelens zo vaak aan elkaar gekoppeld. Mijn brein werd daardoor heel efficiënt in het anticiperen op het eten dat ging komen. Als ik boos werd, kwam er eten. Als ik frustratie voelde, kwam er eten. Was er afwijzing, dan kwam er eten. Was ik bang, dan kwam er eten. Werkelijk elke emotie begon ik met eten te beantwoorden. Op den duur kwamen al deze gevoelens niet meer naar mijn bewustzijn. Ik voelde ze niet meer. Het enige waar ik me nog bewust van werd, was een verlangen naar eten.

Het verlangen dat uit de lucht komt vallen

Dat verlangen kon in mijn beleving zomaar uit de lucht komen vallen. Ineens begon ik te denken aan nootjes. Ineens verlangde ik naar drop. Soms was het een zeurend verlangen op de achtergrond. Soms was het een heel dominant aanwezige drang om te eten. En dan at ik compulsief, dwangmatig.

Het kon een eetbui zijn die als een storm door me heen wilde razen. Het kon ook een aldoor zeurend verlangen zijn naar iets wat ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. Pas als ik eraan toegaf, hield het op. Dit was allemaal emotie-eten wat zich daar liet zien. Ik kon zelf niet meer voelen welke emotie eraan vooraf was gegaan. Ook welke emotie niet meer naar mijn bewustzijn kwam, voelde ik niet. Er was alleen nog mijn verlangen naar eten.

Nieuwsgierigheid en compassie wijzen de weg terug

Is dat nu voor jou ook nog zo? Weet dan dat je de weg terug kan vinden naar aansluiting met je gevoelsleven. Je hebt daar twee vaardigheden voor nodig: nieuwsgierigheid en compassie. Wijs jezelf niet langer af. Veroordeel jezelf niet langer. Ga juist in contact met jezelf en voel daarin compassie. Hé, wat naar dat je nu zo naar eten verlangt. Ik wil je nu niet afwijzen. Ik wil je helpen. En ik begrijp dat dit verlangen naar eten zich aandient in een poging om voor jezelf te zorgen. Bij gebrek aan beter. Dat alleen al is echt het goud van deze les.

Wat er dan voor je kan veranderen

In het begin overeet je misschien wekenlang. Je bent bang, want je voelt jezelf aldoor zwaarder worden. Het ontglipt je, en je verlangt aldoor naar eten. Daar lijd je enorm onder. Na een paar weken wordt vanuit die compassie en nieuwsgierigheid duidelijk waar het patroon begon. Je ziet ook wat de aanleiding was.

Gaandeweg beoefen je die compassie en nieuwsgierigheid langer en zet je ze vaker in. Daardoor wordt die tijd korter. Waar je eerst wekenlang overat, wordt dat een week. Daarna wordt het een paar dagen. Op den duur herken je het ’s avonds al, voordat je naar je bed gaat. Oh, eigenlijk was er dit aan de hand. Eigenlijk is dit wat me heeft geraakt, en daardoor vluchtte ik in eten.

Samenvallen met dat wat je raakt

Uiteindelijk komt er een dag waarop je samenvalt met het bewustzijn van dat wat je raakt. Je kan daarbij blijven en tegelijk je verlangen naar eten voelen. Zodra je samen kan vallen, is het mysterie eruit. Je weet waar het over gaat en je bent erbij. In het begin merk je dat je nog kiest om te eten. In de compassie laat je jezelf namelijk die keuzevrijheid. Je zal nog vaak genoeg denken: ja, ik weet het. Dit is de emotie die me in de weg zit. Dit is wat ik voel, dit is wat me heeft geraakt. En toch wil ik nu eten.

Als overeten steeds minder voor je werkt

Daarna gebeurt er iets bijzonders in die ontwikkeling. Dat eten gaat steeds minder voor je werken. Je merkt dat je het doet, maar je blijft je bewust van wat je voelt. En wat je eet, smaakt je eigenlijk niet. Soms noem je dit ook wel: mijn feestje is verpest. Je kan er dan ook een beetje om lachen.

Je hebt er een dubbel gevoel bij. Want je wilde zo graag stoppen met overeten. Je wilde zo graag gewicht verliezen dat niet meer terugkomt. En nu ben je op dat punt waarop dat kan. Die ontwikkeling voltrekt zich. Tegelijk merk je dat een deel van je ook zegt: nou, lekker dan. Dat overeten werkt niet meer.

Wat overeten je al die tijd gaf

Overeten is zo lang iets geweest wat je geruststelde. Het gaf je troost. Het hielp je om jezelf even helemaal uit te zetten en jezelf even helemaal te vergeten. Dat instant effect was zo welkom en zo hard nodig. Er zat ook een plezierkant aan. Soms kon je je verheugen op overeten. Je voelde je stiekem in wat je aan het plannen was. En je zorgde dat je alleen thuis kon zijn, of alleen in de auto met dat wat je had gekocht. Nu merk je in die ontwikkeling dat het niet meer bij je past. Je kan het nog steeds doen. Maar het voelt niet meer zoals het ooit voelde.

Van schijnzelfzorg naar ware zelfzorg

Die zelfzorg bij gebrek aan beter wordt langzaam maar zeker vervangen. Er komt ware zelfzorg voor in de plaats. Echt bij jezelf kunnen zijn. Bij jezelf kunnen aansluiten. Er zijn voor jou, juist in dat moeilijke moment. Je hoort alleen al aan de manier waarop ik dit zeg hoe liefdevol dat is. Dit is natuurlijk wat je wilt. Jezelf kunnen ontvangen in jouw moeilijke moment. Bodyfulness is de vaardigheid waarin je daarin thuis raakt in je lichaam.

Dingen kunnen naast elkaar bestaan

Ik vind dit heel bijzonder en ik kan er bijna geen woorden aan geven. Wat je gaat voelen is dat dingen naast elkaar kunnen bestaan. Je kan van slag zijn en je thuis voelen in je lichaam. Je kan gestrest zijn en je daarin thuis voelen. Misschien voel je je afgewezen of ben je bang voor conflict. Die pijn die het soms doet om mens te zijn: daar kan je heel intiem bij aanwezig zijn in je lichaam.

In mijn programma leer ik je onder andere hoe je dat omringt met zelfzorg die daarbij aansluit. Het is dus een geheel. Het is niet alleen maar het rauw ondergaan van voelen wat er te voelen valt. Bodyfulness is ook de zelfzorg waarmee je dat omkleedt en inkleedt. Die zorgt dat je je gekoesterd voelt, gezien voelt en ontvangen voelt. Uitgenodigd door jou.

Een bus Pringles om half elf ’s ochtends

Misschien voel je nu al iets wat aantrekkingskracht voor je heeft. Misschien voel je connectie met de ware zelfzorg die dat draagt. Een bus Pringles om 10.30 uur ’s ochtends op een dinsdag, vlak voordat je aan je administratie begint, is natuurlijk een koud substituut. Het is inderdaad zelfzorg bij gebrek aan beter. En het smaakt je eigenlijk helemaal niet. Dit is ook niet het moment voor een bus Pringles.

Ik verzin nu maar even iets, maar overeten doe je niet op appels. Die fix van je gevoel kunnen manipuleren en uitchecken: dat kan niet met een appel. Met broccoli kan het ook niet. Het gebeurt altijd met ander eten. Bied ik mezelf echte zelfzorg, dat geborgen, warme en ontvangen gevoel in mezelf? Dan zie ik duidelijk dat ik helemaal geen zin heb in een bus Pringles om half elf ’s ochtends. Daarmee zeg ik niet dat je die nooit wil eten. Daar is vast een tijd en een plaats voor waarvan jij zegt: o ja, daar zou het voor mij kloppen. Maar niet als een vorm van zelfzorg bij gebrek aan beter. Dat is niet wat je wil.

Jouw ingang en de rijkdom die daaronder ligt

Aan het begin van dit proces is je verlangen misschien gewichtsverlies. Je zegt dan: mijn lichaam voelt zo overbelast. Ik voel me zo overbelast in dit lichaam en ik wil van die overbelasting af. Misschien zeg je ook: ik heb zo’n last van die eetkater. Dat duffe gevoel, die droge mond, de winderigheid. Het kan ook zijn dat jouw pijn niet in overgewicht zit. Misschien zit die vooral in dat continue, ongewenste verlangen naar eten. Dat is dan de ingang waarmee je dit pad op gaat.

Onder die ingang ligt een veel grotere rijkdom. Eerst kom je uit de pijn en de overbelasting van je lichaam. Daarna krijg je dat continue, ongewenste verlangen naar eten uit je hoofd. En dan ontwikkel je deze rijkdom. Je voelt je echt geborgen in je lichaam. Je voelt je veilig in elke emotie. En je kan jezelf daar heel warm in ontvangen. Daarvan zeg je uiteindelijk: ha, dit is de rijkdom. Ik heb nu een relatie met mezelf ontwikkeld in het zijn met mezelf die ik ervaar als warm, continu en echt geborgen.

Hier ben je als kind niet mee geholpen

In je ontwikkeling kan je meestal aanwijzen dat je hier als kind niet mee bent geholpen. Als ik de mensen in mijn programma vraag of er bij hen thuis over gevoelens werd gesproken, is het antwoord meestal nee. Sommige ouders kunnen hun eigen gevoelens niet ontvangen, verwerken en verwelkomen. Zij raken vaak erg gestrest als ze getuige zijn van de pijn van hun kind. Ze willen dat die pijn stopt, zodat de stress in henzelf ook stopt. Vaak reiken ze dan de manieren aan die ze voor zichzelf inzetten.

Soms wordt wat je voelt weggerationaliseerd. Wat je voelt is niet nodig, je moet het zo zien. Dan raak je wat in de war en denk je: o, dus ik moet nu stoppen met huilen, dit verdriet is onzin. Soms word je afgeleid met eten, of met iets anders buiten jezelf. En soms krijg je te horen dat er dingen zijn die nog veel erger zijn. Dan word je beschaamd in wat je voelt. Ergens ben jij dus niet geholpen om juist naar je gevoel toe te bewegen. Je leerde niet om er juist dieper contact mee te maken.

Een prachtige heelwording

In bodyfulness herstel je die liefdevolle connectie met je lichaam. Je gaat je gevoelsleven opnieuw waarderen. Daarmee maak je alsnog de ontwikkeling door die je daarin hebt gemist. Dat maakt het tot een prachtige heelwording. Wil je uit emotie-eten komen? Wil je uit overgewicht komen? Eindig dan hier, op de plek waarin je zegt: de intimiteit met mijn emotionele leven voelt zo goed, ook in ongemak. Ik vind dat een van de mooiste dingen die het veranderen van je omgang met eten je brengt. Die zelfzorg bij gebrek aan beter verdwijnt uit je systeem. Er komt een liefdevolle, warme plek voor in de plaats waarin je altijd thuis kan zijn in je lichaam. Het is dus een reparatie.

Nieuwsgierigheid en compassie zijn de twee elementen die je hiervoor nodig hebt. In het begin glijd je misschien wekenlang af in overeten. Daarna kan je samenvallen met het moment waarop je wordt geraakt. En uiteindelijk ga je daar ook weer doorheen. Overeten ga je dan als optioneel zien. Je kan het ook laten, omdat je iets beters in handen hebt. En je weet hoe je jezelf beter kan opvangen zonder eten. Ook als dat moeilijk is. Want mens zijn doet soms pijn. Dat is wat ik je wilde laten zien in deze korte reflectie op het oplossen van emotie-eten.

Kom erbij in november

Ik hoop dat dit idee je nu al helpt. Emotie-eten is een vorm van zelfzorg bij gebrek aan beter. Overeten is een vorm van zelfzorg bij gebrek aan beter. Alleen die gedachte maakt al dat je die stap in compassie naar jezelf kan zetten. Voel je: oh, ik ben hier zo aan toe en zo klaar voor? Kom dat dan doen. Stap in Etenslessen. Je gaat een prachtige ontwikkeling doormaken. En dan ben je erbij in november, als we bij elkaar komen in een prachtig hotel op een mooie plek in het land. Daar verkennen we een volle dag lang deze vaardigheid van bodyfulness.

Meld je aan via de wachtlijst

Ik kijk er met heel veel plezier naar uit. Het is ontzettend leuk om deze workshop van een dag aan te bieden en op locatie te werken met de mensen uit mijn programma. Voelen wat er te voelen valt oefen je natuurlijk juist heel goed als je met elkaar in een ruimte bent. Ik verheug me daar enorm op, en je bent van harte welkom. Meld je aan via mijn wachtlijst op Etenslessen.com. Ik neem je dan mee in een verkenning. Samen toetsen we of Etenslessen bij je past en voor je kan werken. Daarna besluit jij of dit inderdaad het programma voor jou is. En dan ben je erbij in november. Je gaat mee in deze deep dive van bodyfulness, de prachtige vaardigheid waarmee je echt thuis kan raken in je lichaam, ook in het ongemak van je menselijke ervaring. Ga naar Etenslessen.com en kom erbij.