Afl. 343 De kracht van je doel

Als je besluit dat je wil stoppen met overeten roept dat spanning op. Zodra je het opschrijft of uitspreekt, slaat de twijfel toe. Je hoort jezelf uit je doel praten. Misschien is de timing niet goed? Het is een reactie op de angst die je voelt. Maar die angst is juist een goed teken.

Elk doel buiten je comfortzone roept angst op. Dat is niet te voorkomen. Je zal jezelf daaraan voorbij moeten helpen om je doel te behalen. Daarom bespreek ik in deze les wat je daarbij kan helpen. Ik bespreek de kracht, de noodzaak en waarde van je doel. En hoe je daar meer voldoening uit haalt dan je kan voorzien op de plek waar je staat. Wees moedig. Voel je angst en kies voor je doel.

---

Wat je ontdekt:

• De kracht van je doel
• De waarde van je doel
• De noodzaak van je doel
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen
• Meld je aan voor de wachtlijst van Etenslessen

---

De kracht, de angst en de noodzaak van je doel

Zodra je besluit dat je wilt stoppen met overeten en je neemt jezelf daar serieus in, voel je angst. Elk doel buiten je comfortzone roept nu eenmaal angst op, en je zult jezelf daaraan voorbij moeten helpen om je doel te behalen. Daarom bespreek ik in aflevering 343 de noodzaak, de waarde en de kracht van je doel.

Mijn nieuwe doel

Met mij gaat het goed. Ik ben trots op mezelf, want ik heb een nieuw doel gekozen. Als je echt een nieuw doel kiest — iets wat je nog niet kunt, iets wat je nog niet eerder hebt gedaan — dan voel je wat angst. Het zou niet anders kunnen.

Ik had het vanmorgen met mijn zoon over mijn nieuwe doel. Als ik dat doel heb behaald, wil ik dat vieren. En wat al heel lang op mijn wensenlijstje staat, is om een keer iets speciaals alleen met mijn zoon te doen, en een keer iets speciaals alleen met mijn dochter.

Ik vroeg aan hem: als ik mijn doel nou heb behaald, zou ik heel graag iets speciaals met jou willen doen. Als je kunt roepen wat je maar wilt, als alles mag en alles kan en je kiest iets wilds — wat lijkt jou dan leuk om samen met mij te doen? Hij kreeg sterretjes in zijn ogen en was even stil.

Cannes en de Schotse Hooglanden

Challenge accepted, dacht hij blijkbaar. Na even nadenken zei hij: weet je wat mij leuk lijkt? Om samen met jou naar het filmfestival in Cannes te gaan. Wauw — dit had ik zelf nooit bedacht. Wat een leuk, wild, speciaal idee. Hij houdt heel erg van films, en ik ook. Goede films, geen cookie-cutter blockbuster, maar een bijzondere film die in de prijzen kan vallen. Dit vind ik echt geweldig.

Ik was verbaasd en zei: ik dacht dat je een heel mooi landschap zou kiezen. Toen zei hij: oh, ik heb ook altijd al naar de Schotse Hooglanden willen gaan. Ik zei: nee, stop — dat staat al sinds mijn veertiende op mijn wensenlijstje, en ik ben er nog nooit geweest. Dus ik heb ze allebei op mijn lijstje gezet, en het bracht mijn doel nog meer tot leven. Er kwam ineens meer kleur en sprankeling en verlangen omheen.

Dat is zo waardevol: je doel enorm optuigen. Als tussendoel heb ik bedacht om deze winter samen met hem naar IDFA te gaan, het Internationaal Documentaire Festival in Amsterdam. Daar ben ik een paar keer geweest en heb ik indrukwekkende films gezien die ik nooit ben vergeten. Die heb ik nu als tussenstop in mijn grote doel geplaatst.

Waarom ik opnieuw een groot doel kies

Waarom doe ik dit? Ik heb al eerder grote doelen gesteld waarin ik veel moest overwinnen om ze te behalen. Mijn allergrootste uitdaging en doel was stoppen met overeten en gewicht verliezen dat niet meer terugkomt. En daarna wilde ik een eigen bedrijf bouwen — ook een groot doel, dat me is gelukt. Daarna wilde ik een boek schrijven, en ook dat is gelukt.

Elk van deze doelen was pijnlijk. Bij het oplossen van overeten heb ik groeipijn gevoeld, bij het bouwen van een bedrijf ook, en bij het schrijven van een boek ook. Dus waarom kies ik nu opnieuw een groot doel? Omdat het stoppen met overeten me zoveel heeft geleerd, en ik moest veranderen om het voor elkaar te krijgen. Het bouwen van een bedrijf heeft me ook ongelooflijk veel geleerd, en ook daar moest ik voor veranderen.

Hetzelfde geldt voor het schrijven van mijn boek. Telkens kan ik achteraf zien dat de groeipijn waar ik doorheen ben gegaan het zo waard was. Het heeft me zoveel meer gebracht dan alleen het resultaat — onvoorstelbaar meer. Wat het me telkens heeft gebracht, zijn dingen die ik van tevoren niet had kunnen bedenken. Mijn denken van vóór het doel kon alleen ideeën hebben over dat doel, nog niet de ervaring van het realiseren ervan.

De kracht van het stellen van een doel

Omdat dit zo’n grote verrijking is, wil ik vandaag met je praten over jouw doel om te stoppen met overeten, en wat de kracht, de noodzaak en de angst voor je doel inhouden. Laten we beginnen bij de kracht van het stellen van een doel: niet vaag er een beetje langs lopen, maar het bewust kiezen en zeggen — dit is wat ik voor elkaar wil krijgen, en ik ga doen wat daarvoor nodig is. Ik ga investeren in mezelf, in mijn tijd, in commitment.

Zodra je dat doet, verandert er iets. Alleen een doel heeft de kracht om je echt te laten groeien. Zo kun je ook kijken naar ouderschap. Vanaf het moment dat je moeder of vader werd, kun je — zeker jaren later — zien hoe je daar enorm van bent gegroeid. Het was een doel dat je niet meer kon loslaten, dus je ging door de leercurve van het ouderschap. Maar er was een moment dat je ervoor koos: je zei ja tegen die ervaring.

Ik geloof dat alleen een doel de kracht in zich draagt om je echt te laten groeien. Het verlangen dat je voelt naar dat doel zie ik als een oproep om aan jezelf te onthullen waar je toe in staat bent. Dat heeft voor mij een spirituele betekenis.

Onvervuld verlangen als kompas

Ik geloof — dat was ooit een idee dat ik aangereikt kreeg, ook van mijn eigen coach — dat we hier op aarde zijn om te evolueren. Dit leven is bedoeld om in wording te zijn, niet alleen om er te zijn geweest, maar om jezelf daarin te ontdekken, te ontplooien en naar buiten te brengen wat in je zit.

Alleen jouw verlangens kunnen daarin de doelen aanwijzen die voldoende aantrekkelijk zijn en aan je blijven trekken, die bij je blijven opkomen als onvervuld verlangen. Want juist dat onvervulde verlangen draagt de kracht in zich om jou echt te laten groeien. Als willen stoppen met overeten iets is wat steeds weer bij jou terugkomt, wat steeds weer aan je trekt en je maar niet loslaat, dan is dat met een hele belangrijke reden. Het draagt de kracht in zich om jou te laten groeien.

Ontastbare grootsheid

Dit verlangen is in staat om alles op te lossen wat jou blokkeert in de grootsheid die al in je zit, waar je al over beschikt. Het woord grootsheid associeer je misschien alleen met tastbare prestaties die bewondering oogsten in je omgeving. Dat kan zo zijn, maar hoeft niet.

Gewichtsverlies dat echt zichtbaar is en niet meer terugkomt, oogst bewondering in je omgeving. Maar die bewondering is heel vluchtig. De grootsheid waar ik het nu over heb, gaat over de ontastbare ontwikkeling — de ontastbare prestatie van het oplossen van overeten. Er gebeurt daar iets in en met jou wat niets te maken heeft met de bewondering die de prestatie aan de buitenkant oogst.

Er zijn ook heel veel mensen die helemaal geen overgewicht hebben, maar wel een relatie met eten waar ze ontevreden over zijn, waarin zich pijnlijke dingen afspelen — zoals continu last hebben van cravings, wat tegenwoordig ‘food noise’ wordt genoemd. Het verlangen om de problemen in jouw relatie met eten op te lossen, onthult dat je een ontwikkeling gaat doormaken waarbij mensen misschien aan de buitenkant zeggen: hé, er is iets veranderd. Dat oogst bewondering. Maar voor jou zit het hem vooral in de ontastbare verandering die je doormaakt.

Delen van jezelf die tot expressie willen komen

Een van die veranderingen gaat over de delen in je persoonlijkheid die tot expressie willen komen. Voor mij was dat onder andere mezelf een stem kunnen geven. Ik zat gevangen in people pleasen. Er was veel wat ik niet durfde te zeggen. Ik was altijd bang voor conflict, voor de dreiging van conflict.

Er was een deel in mij dat tot expressie wilde komen, en die zelfcensuur kunnen loslaten. Het overeten dat ik deed voordat ik een spannend gesprek voerde, of nadat ik de dreiging van conflict had gevoeld, heb ik opgelost — waarmee die zelfcensuur ook werd opgelost. Die bevrijding oogstte geen bewondering aan de buitenkant, maar voor mijzelf was ze van onschatbare waarde. Dit is maar één voorbeeld van een aspect van je persoonlijkheid dat tot expressie kan willen komen.

Vaardigheden en identiteit die je niet meer verliest

Iets anders dat je in je ontastbare grootsheid zult ontdekken, is het ontwikkelen van vaardigheden waarvan je altijd zei: dat kan ik niet, en waar je ook echt van overtuigd was dat je dat niet kon. Dan heb ik het niet alleen over het stoppen met overeten, maar het hele systeem van functioneren dat daaromheen hangt. Die vaardigheden komen tot ontwikkeling — en dat maakt ook dat het gewicht dat je verliest, niet meer terugkomt.

Want als die vaardigheden eenmaal ontwikkeld zijn, bestaan ze uit verworvenheden. Dat maakt jouw nieuwe relatie met eten zo stabiel: je weet dat wat je nu hebt staan, je niet meer verliest. De vaardigheden die ervoor nodig waren, heb je ontwikkeld — die zitten nu in jou. Net zoals je niet meer kunt vergeten hoe je fietst, zodra je die vaardigheid eenmaal hebt geleerd.

En dan verander je ook in je identiteit. Waar je eerst tegen jezelf zei ‘dat kan ik niet’, zeg je in je huidige identiteit: dat ben ik niet. In het onthullen van jouw grootsheid aan jezelf, en het oplossen van wat je daarin nog blokkeert, ontdek je: dit ben ik wel. Dit is wat ik kan, dit is wie ik nu ben, dit is wat er nu tot expressie is gekomen. En het heeft allemaal niets te maken met een getal op de weegschaal of de kledingmaat in je broek.

Je waarde staat niet ter discussie

Wat belangrijk is om je te realiseren over de kracht van je doel, is dat dit niets zegt over jouw huidige waarde of je toekomstige waarde. Het ontsluiten van je grootsheid, het tot expressie brengen van de delen van jezelf die daarnaar verlangen, het ontwikkelen van vaardigheden die je nog niet bezit, het ontwikkelen van de identiteit die er nu nog niet is — dat maakt jou straks niet waardevoller. Je bent nu al volledig waardevol. Dat verandert niet. Die volledige waardigheid is er al. Je bent al volwaardig. Het is alleen je doel dat jou helpt om te kunnen groeien.

De angst voor je doel

Zodra je een doel stelt dat echt buiten je comfortzone ligt, voel je angst. Het kiezen van een doel gaat verder dan iets waar je af en toe aan denkt en waarvan je denkt: oh ja, dat zou ik ook wel willen. Het is een besluit waar je je aan committeert. Je komt tot actie, je schrijft het op, je spreekt het uit. En dan merk je direct die angstrespons.

Dan wordt het eng. Je begint te twijfelen en hoort jezelf er ook alweer uitpraten. Je zoekt naar argumenten waarom het misschien toch geen goed doel is, waarom je er beter niet aan kunt beginnen, waarom de timing niet klopt. Dit is allemaal een gevolg van jouw reactie op je angst.

Die angst is alleen een heel goed teken. Zodra je besluit iets te doen wat je nog niet kunt, wat buiten je comfortzone ligt en waarvoor je moet groeien, reageert je brein met een angstrespons — omdat het brein dit herkent als een risico. Je gaat iets doen wat het nog niet kent, en wat het niet kent, kan gevaarlijk zijn. Dat is niet zo, maar je brein is niet bezig met jouw geluk en persoonlijke ontwikkeling. Het brein is gericht op je zelfbehoud en veiligheid, en wat het niet kent, wordt gevlagd als onveilig.

Het is dus volkomen natuurlijk en onvermijdelijk dat je angst voelt bij je doel om te stoppen met overeten en je daar echt serieus aan te committeren. Die angst betekent dat je in de roos hebt geschoten, dat je goed hebt gekozen — je gaat iets doen dat buiten jouw comfortzone ligt, en dit is hoe dat voelt.

Reden 1: intolerantie voor angst

Wat je moet doen bij het horen van al die argumenten waarom je het beter niet, of beter later kunt doen, is daar doorheen stappen: die angst voelen, meenemen, moedig zijn en doorstappen. Jezelf er dus niet uit laten praten. De reden dat je jezelf er misschien toch uitpraat, is omdat je van die angst af wilt. Zodra je dat doet, verdwijnt hij inderdaad — maar dan kun je je doel niet realiseren, en zul je niet groeien.

Deze stap is dus onvermijdelijk. Dit is de eerste reden waarom je ervan af zou zien: omdat je een intolerantie hebt voor de angst die je voelt, en de twijfels die in je opkomen gelooft. Hier zul je doorheen moeten stappen. Wat ik zie, is dat dit samenhangt met emotie-eten. Je zou niet emotie-eten — eten om aan je gevoelens te ontsnappen — als je een hogere tolerantie had voor negatieve gevoelens zoals angst en twijfel. En dat kom je hier tegen.

Dus als je hiernaar luistert en jezelf hierin herkent: je durft niet echt een datum te stellen, je durft niet in actie te komen. Niet omdat je je doel niet kunt bereiken, maar omdat je een intolerantie hebt voor de angst die opkomt zodra je het doel overweegt, opschrijft, uitspreekt en je eraan wilt committeren.

Reden 2: schaarste

De tweede reden dat je zult afzien van je doel, is dat je schaarste voelt. Zodra je iets wilt hebben wat er nog niet is, voel je schaarste — de pijn van het gebrek. Als je ergens niet naar verlangt, kun je het ook niet missen. Maar op het moment dat je écht zegt: dit is wat ik wil hebben, dit wil ik echt realiseren, herken je waar je nu staat: je hebt het niet.

Je wilt stoppen met overeten, maar dat kun je nu nog niet. Je wilt gewicht verliezen dat niet meer terugkomt, maar dat gewicht is er nu nog. Dus je voelt een confrontatie met de plek waar je nu staat — een confrontatie met schaarste.

Jezelf opvullen met wat je al hebt

Een van de dingen die je hierbij kunnen helpen, is jezelf opvullen met de dingen die je wél hebt en ook wilt hebben, zodat je meer draagkracht krijgt voor de schaarste die je nu tegenkomt. Dat kun je doen door een lijst te maken met alles wat je in je leven hebt, wat je heel graag wilde hebben en nog steeds wilt hebben.

Het is interessant hoe ons brein altijd op zoek is naar wat er nog niet is, en wat er al is — en al een langere tijd is — niet meer aanwijst als: kijk eens wat je hebt, is dit niet geweldig? Wat je hebt, wordt gewoon. Het is een van de redenen waarom ik eigenlijk nooit kunst koop: me viel op dat je die kunst na een tijdje niet meer ziet. Het valt je niet meer op, en wordt onderdeel van het decor — zoals een verfspatje op de muur, zoals dat behang dat je al te lang hebt gezien.

De schaarste van je doel valt je wél op. Maar al die mooie, rijke, verrukkelijke dingen in je leven die je heel graag wilde hebben en die je hebt, wil je voor jezelf opnieuw aanwijzen, activeren en waarderen. Zodat je jezelf opvult met alles wat er wel is, waardoor je enorm veel overvloed voelt.

Overvloed voelen bij Cannes

Waar ik aan moest denken toen ik deze les uitwerkte, is die reis naar Cannes. Ik weet nog niet hoe ik dat ga realiseren, maar ik weet wel dat ik fantastische gesprekken voer met mijn zoon, en dat ik altijd zo blij word als ik hem zie. Hoe leuk ik het vind dat hij iets met mij wil ondernemen, en dat we zo’n fantastische band hebben.

Als ik dat voor mezelf waardeer en optuig, kan ik de schaarste van het doel dat er nog niet is, veel gemakkelijker dragen. Ik voel de rijkdom van alles wat er al is — en dit kun jij ook doen. Maak een lijst met alle mooie, fantastische dingen die je graag wilde hebben en die je al hebt, en zet daar de doelen tussen die je nog niet hebt, zoals dit doel: het stoppen met overeten en jouw gedroomde relatie met eten.

Voor mij was dat een zorgeloze relatie met eten die kalm en stabiel voelt, en het gewicht dat ik graag wilde hebben. Dat kun je om en om tussen elkaar zetten, zodat je steeds weer iets ziet staan wat je al hebt en enorm waardeert, en dat je ook voor jezelf uitspreekt. Zo kan jouw draagkracht voor wat er nog niet is, groeien — zonder dat de schaarste van je grote doel zo pijnlijk voelt dat je ervoor wegloopt en denkt: ik moet dit maar niet willen, want ik verdraag de schaarste niet.

Reden 3: het contrast

De derde reden dat je wilt weglopen voor je doel, is het contrast. In de psychologie heet dit cognitieve dissonantie. Hier is je huidige zelf: met je huidige overtuigingen, gedragspatronen en gevoelens waar je voor wegloopt, waar je moeite mee hebt, die je probeert te manipuleren met eten. En daar is jouw toekomstige, ontwikkelde zelf — jouw gegroeide zelf, die de blokkade van overeten heeft opgelost, waarin jij die nieuwe relatie met eten hebt.

Het contrast tussen die twee voel je, en je weet nog niet hoe je van wie je nu bent, komt naar wie je dan bent. Die spanningsboog — het nog niet weten hoe — is ook een gevoel waar je moeite mee hebt. Dat maakt dat je denkt: laat maar, ik weet niet hoe.

Je hebt mij al vaker op de podcast horen vertellen dat de emotie waar het meest om wordt gegeten, de emotie van niet weten is. Ergens je antwoord nog niet op hebben, voelt onrustig. Het activeert een gevoel van stress, alsof je gevangen zit, alsof je vastgelopen bent. Dat is niet zo, maar in reactie daarop wil je vluchten.

Moedig doorstappen

Dit zijn de drie belangrijkste redenen waarom je, zodra je jouw verlangen wilt inlossen en het echt kenbaar maakt aan jezelf — dit is wat ik kies, dit is wat ik ga doen, dit is waar ik in ga investeren — angst voelt en in reactie daarop wilt terugdeinzen en jezelf er weer uitpraten.

Toch: als je hier moedig doorheen stapt, je doel kiest, en je tolerantie voor de cognitieve dissonantie, de schaarste en de angst van het concreet maken lang genoeg kunt dragen om eraan te wennen en ook echt in actie komt, dan kan er echt iets voor je veranderen. Het verschil tussen je huidige zelf en wie je bent geworden als je bent gestopt met overeten, als je dat probleem hebt opgelost en teruggebracht naar een niveau dat er fantastisch uitziet en geweldig voelt — je hoort mij vaak zeggen dat ik niet van de perfectie ben, maar voor het realiseren van mijn doelen in imperfectie — dan zie je: ha, oké, dit was dus inderdaad haalbaar.

Overeten als de weg uit overeten

Je kunt door de leercurve gaan met de moed die je hebt getoond door door dat terugdeinzen van deze drie redenen heen te stappen. Wat je mij hebt horen vertellen, is dat overeten de weg is uit overeten. Je hebt het nodig om het op te kunnen lossen. In mijn programma leer ik je om overeten steeds in je voordeel te gebruiken.

Je allergrootste angst om dit doel te kiezen, is je angst voor falen en je angst voor aankomen. Met mijn vijfstappenproces ga je door een serie kleine faalmomenten. Je hebt veel faalmomenten nodig om uiteindelijk te kunnen slagen. Dat is hoe het gaat, hoe je die verandering van binnenuit doormaakt, hoe je overeten daadwerkelijk opruimt — zoals je de rommel in een kamer ook alleen kunt opruimen door de rommel door je handen te laten gaan.

Gaandeweg gaat die kamer er steeds meer uitzien zoals je wilt, en de rommel keert niet meer terug, omdat je hebt geleerd hoe je die rommel zelf hebt gecreëerd. Dat proces heb je nodig om die verandering echt van binnenuit door te maken, en daarna te weten: wat ik nu heb staan, kan ik niet meer verliezen. Ik heb mijn relatie met eten veranderd, ik ben veranderd, ik heb vaardigheden ontwikkeld die ik hiervoor niet had.

Mijn vijfstappenproces helpt je daar doorheen, waarmee jouw relatie met falen en met angst voor aankomen kan oplossen en veranderen. Je leert in jezelf een plek geven die jou niet saboteert in je ontwikkeling, in je proces van het oplossen van overeten. Dat is een van die vaardigheden: overeten in je voordeel gebruiken. Daarmee kun je effectief, en zo snel mogelijk, door die leercurve gaan.

Hoe ik zelf leerde doelen stellen

Dat begon allemaal bij de moed om dit doel te kiezen, me te committeren en in mezelf en dat doel te investeren. Hiermee ontwikkel je ook een relatie met het stellen van doelen die je daarna niet meer verliest. Dat was voor mij de allerbelangrijkste reden dat ik wist: nu ik die nieuwe relatie met eten heb, nu ik overeten heb kunnen oplossen en een gewicht heb dat stabiel voelt, kalm voelt, fantastisch voelt, en waarvan ik weet dat het zo blijft — nu kan ik echt elk doel stellen.

Ik weet hoe ik door een leercurve heen beweeg. Ik weet hoe ik mij verhoud tot faalervaringen, en daardoor durfde ik een bedrijf te bouwen. Dat deed ik terwijl er op dat moment helemaal geen inkomen meer was in mijn gezin. Ik zei: ik neem het over, ik ga dit doen. Die stoute schoenen aan durven trekken, heb ik echt geleerd door het oplossen van overeten.

Groeipijn met een reden

Nu ik die vaardigheid beheers — mij durven verhouden tot een doel — blijf ik het doen, omdat die persoonlijke evolutie zo fantastisch is. Die winst die ik van tevoren niet had kunnen bedenken. Keer op keer merk ik dat ik weer ben gegroeid. Het maakt alles wat ik doe boeiend en vervullend, en deels ook pijnlijk. Dat verbloem ik niet: het is pijnlijk om te groeien. Daarom noem ik het groeipijn, zodat ik weet dat het ergens toe leidt.

Ik ben nu niet nodeloos aan het lijden, zoals ik bij het volgen van diëten wel ervoer, omdat ik daar niet van groeide. Ik deed alleen aan symptoombestrijding en maakte geen ontwikkeling door. Dat was verspilling van mijn energie — nutteloze pijn, in die zin dat het me wel naar het punt bracht waarop ik dacht: wacht even, ik faal volgens mij niet, maar dit systeem faalt. Er moet een andere weg bestaan, en die weg ga ik vinden. Dat heeft uiteindelijk de methode Etenslessen doen ontstaan.

De GPS in je brein

Ik heb daar helemaal geen spijt van, en ik ben er heel blij mee. Het heeft me enorm veel zingeving gebracht toen ik die methode ook voor jou beschikbaar kon maken. Ik heb je nu verteld welke angst het stellen van een doel in je oproept, en wat de waarde ervan is: dat alleen een doel de kracht heeft om jou te laten groeien. Maar nu wil ik als laatste bespreken waarom het noodzakelijk is dat je een doel stelt — en daar niet alleen een beetje over mijmert of tegenaan schuurt, maar waarom dit doel noodzakelijk is.

Elk doel dat je wilt realiseren, is het noodzakelijk om voor jezelf in het licht te zetten en je eraan te committeren. Het stellen van een doel is als de GPS in je brein. Als je in de auto wilt naar een locatie in Italië, heeft het geen zin om op je GPS in te stellen dat je niet naar Polen wilt — dan kom je niet aan in Italië.

Wat er gebeurt als je een eetkater hebt, als je baalt van hoe je met eten bent omgegaan, is dat je de negatieve motivatie voelt van: dit doe ik nu niet meer, dit ben ik zat, dit wil ik niet meer. Maar dat is niet hetzelfde als je committeren aan het doel om te stoppen met overeten en een nieuwe relatie met eten te bouwen. Dat laatste is instellen dat je naar die ene locatie in Italië wilt.

Definiëren wat je wél wilt

Alleen maar roepen wat je niet meer wilt, is niet genoeg. Definiëren wat je wél wilt, is nodig om de GPS in je brein in te stellen. Op het moment dat je dat doet, gaat je onderbewuste voor je aan de slag om te onderzoeken hoe je daar komt. Als je dat niet doet — of je bedenkt wel dat je die nieuwe relatie met eten wilt, maar bent nog bang om dat ook echt voor jezelf als doel te stellen waar je écht voor gaat — dan neemt de waan van de dag het van je over.

Vanuit negatieve emotie roepen wat je niet meer wilt, werkt niet. Je niet echt committeren aan je doel werkt ook niet. Want wat er dan gebeurt, is dat je wel kunt bedenken wat je graag voor jezelf wilt, en zelfs intens kunt verlangen naar dat wat je wilt. En toch reageert je brein op de waan van de dag, en blijf jij doen wat je altijd al deed — waarmee je krijgt wat je altijd al kreeg. Als je al een hele tijd kabbelt in je wens om te groeien en te veranderen, herken je hier misschien waarom dat zo is.

Mijn uitnodiging

Dit is wat ik met je wilde delen over de kracht van het stellen van een doel dat jou kan helpen veranderen: je mogelijkheid om dat te doen, de angst die je daarbij voelt, en de noodzaak om daar dapper doorheen te stappen. Als je voelt: ik ben klaar om die actiestap te zetten, en ik wil dat in Etenslessen doen met mijn vijfstappenproces, waarin ik door die leercurve ga en mijn angst voor aankomen en mijn angst voor falen kan oplossen — dan ben je welkom op mijn wachtlijst. Ga naar etenslessen.com, en je bent van harte welkom in mijn programma.

Ik wens je een hele mooie week, en ik ben er volgende week weer. Tot dan!

Dit was het voor vandaag. Als jij klaar bent voor een ontwikkeling waarin je zegt: ik wil dit, ik wil mezelf naar dat volgende niveau helpen om dat emotie-eten uit mijn systeem te krijgen, schrijf je dan in op mijn wachtlijst. In september ga ik weer open. Je gaat die ontwikkeling doormaken, jezelf een stem geven, en het overeten hier uit krijgen. Maak er een mooie week van. Tot gauw.