Als afvallen altijd een worsteling is, kijk je daar niet met plezier naar uit. Je kijkt alleen met plezier naar het resultaat uit. Het afvallen wil je zo snel mogelijk achter de rug hebben. Dit maakt je ongeduldig en gestrest. Je verdraagt het slecht als de weegschaal je niet dagelijks beloont voor goed gedrag. Weet dat als het een worsteling is om je resultaat te behalen, het ook een worsteling is om dat te behouden. Dit heb je waarschijnlijk al eerder ervaren.
Daarom help ik je in deze les om plezier te ontdekken in gewichtsverlies. Plezier gaat je niet alleen helpen om je resultaat te behalen maar ook om dat straks te behouden. Afvallen echt kan heel erg goed voelen. In deze les vertel ik je hoe.
Als afvallen altijd een worsteling is, kijk je daar niet met plezier naar uit. Je wil het zo snel mogelijk achter de rug hebben. En dit is een probleem, want als het een worsteling is om je resultaat te behalen, is het ook een worsteling om dat te behouden. In deze les leg ik uit hoe je plezier kunt krijgen in gewichtsverlies — want dat is echt mogelijk. En het gaat je niet alleen helpen om je resultaten te behalen, maar ook om die te behouden.
Laten we beginnen bij de vraag: hoe weet je dat je ergens plezier in hebt? Het antwoord is dat je de tijd vergeet. Als je het heel leuk hebt, schrik je op een gegeven moment op en denk je: wat is het al laat? De tijd is omgevlogen, omdat je zo opgaat in wat je doet. Dat is een van de belangrijkste kenmerken van plezier: je vergeet de tijd.
En wanneer vergeet je de tijd juist níét als het om afvallen gaat? Integendeel — je bent gefixeerd op tijd. Gefixeerd zijn op tijd is het tegenovergestelde van plezier. Er zijn twee vormen van deze fixatie: urgentie en obsessie.
Urgentie om gewicht te verliezen kan betekenen dat je gezondheidsklachten hebt, misschien een diagnose hebt gekregen of daar tegenaan zit. Als die klachten gerelateerd zijn aan gewicht, voelt het als twee voor twaalf. Je moet nú afvallen, zo snel mogelijk. Dat is urgentie.
Het vervelende van urgentie is dat je daarmee probeert gewicht te verliezen op basis van stress. En stress werkt niet als het om gewichtsverlies gaat. Stress geeft blikvernauwing. Probeer maar een tent op te zetten als je gestrest bent. Probeer een sleutel in het slot te krijgen als je gestrest bent. Probeer een Ikea-meubel in elkaar te schroeven als je gestrest bent. Het gaat moeizaam, en je maakt fouten waarvan je denkt: hoe kon ik dit over het hoofd zien?
Voor blijvend gewichtsverlies moet je kunnen reflecteren op jouw relatie met eten. Je moet er op een vernieuwende manier over na kunnen denken en op een andere manier naar jezelf kunnen kijken. Daar heb je een kalme, open geest voor nodig. Gewicht verliezen vanuit urgentie gaat dan ook niet voor je werken.
Urgentie speelt ook een rol als je je lichaam als lelijk ervaart en je daardoor onveilig voelt. Als je continu de blik van anderen op jouw lichaam als negatief interpreteert. Als je beweegt en denkt: ze zien nu mijn buik, en dat vinden ze vast lelijk. Dan wil je ook zo snel mogelijk gewicht verliezen. Of het nu gaat over je gezondheid of je uiterlijk: als daar negatieve gevoelens bij horen die stress geven, is het nagenoeg onmogelijk om te stoppen met overeten.
Een andere vorm van gefixeerd zijn op tijd is er een die je misschien niet herkent als stressgerelateerd: obsessie. In obsessie ben je aan het jagen op gewichtsverlies en krijg je een kick iedere keer als je op de weegschaal stapt en ziet dat er weer wat af is. Je probeert elke dag iets meer te zijn afgevallen. Je bent misschien aan het juicen of aan het sportvasten, je volgt rigoureuze sportprogramma’s en wil geen training missen. Als je een blessure krijgt, raak je compleet gedemoraliseerd.
Als je dit beleeft, zou je misschien zeggen: dit gaat geweldig, waar heb je het over? En toch werkt dit niet op de lange termijn. Door te jagen op kilo’s en een kick te krijgen van de beloning op de weegschaal, creëer je een prestatiegericht systeem.
Als je gewicht plateaut en die beloning uitblijft, raak je gefrustreerd. En als het je al lukt om via obsessie je streefgewicht te bereiken, weet je daarna niet wat je met jezelf aan moet. Je hele beloningssysteem bestond uit het jagen op je doel. Als het nieuwtje eraf is, iedereen gewend is aan je nieuwe gewicht en de complimenten voorbij zijn, kom je terug bij wie je was voordat je dat gewicht verloor — met dezelfde gedachtenpatronen over je lichaam. Vanaf dat moment sluipt er een negativiteit in die omslaat naar angst voor aankomen.
In beide gevallen — urgentie of obsessie — ben je gefixeerd op tijd, op wegen, meten, calorieën tellen, tracken. Je leeft al door ergens naartoe, op een gespannen manier. En beide wegen zijn niet duurzaam.
Als je gewicht wil verliezen dat niet meer terugkomt, een fantastische relatie met eten wil en je geweldig wil voelen, is plezier in gewichtsverlies de vaardigheid die je nodig hebt. Maar hoe krijg je dat dan?
De aanleiding voor deze les was een situatie die ik afgelopen maandag meemaakte. Ik had het hele weekend gewerkt aan mijn cursus Body Empowerment. Ik had de lessen opnieuw bekeken, beluisterd en beoordeeld, en ze opnieuw opgenomen en uitgeschreven. Ik had er zoveel plezier in dat ik de tijd vergat. Het was absoluut geen straf om in het weekend te werken.
Op maandag, toen de cursus live ging, wilde ik iets voor mezelf doen. Ik ging op de fiets naar de stad om een schilderijtje op te halen dat ik in Den Haag had gekocht en naar een Amsterdamse galerie was gebracht. Tegenover die galerie zag ik een lingeriewinkel. Ik had ook een nieuwe BH nodig — een t-shirt BH die mooi glad zit. Dus ik liep naar binnen.
Het meisje dat daar werkte gaf me vier of vijf BH’s mee om uit te proberen. Er zat er één tussen met de naam The Bra You Cannot Live Without — een pretentieuze naam, maar hij zat inderdaad zo zacht dat je hem nauwelijks voelde, terwijl hij wel support gaf.
Ik stapte de paskamer uit om te vragen of ik de goede maat had. Ik stond voor de grote spiegel in de hal. Het meisje kwam naar me toe, keek naar me en had een soort schrik op haar gezicht. Ze begon te lachen en zei: “Sorry, maar wat heb jij een geweldig lijf.” Ze bleef erin hangen. Ze was zo onder de indruk dat ze er nog even over wilde hebben: de spierdefinitie in mijn armen, mijn buikspieren, mijn hele figuur.
Ik ontving het compliment. Ik dacht: wat sympathiek, wat leuk. Maar verder deed het niets met mijn lichaamsbeleving. Hoe andere mensen mijn lichaam zien, heb ik volledig losgekoppeld. En ik heb niet alleen losgekoppeld hoe anderen mijn lichaam zien — ik heb ook losgekoppeld hoe ik mijn lichaam zelf zie. Andere mensen hoeven mijn lichaam niet mooi te vinden. Ik hoef dat zelf ook niet.
En dit is een van de dingen die je enorm veel plezier gaat geven in gewichtsverlies. Als je bij anderen de verantwoordelijkheid weghaalt om jouw lichaam leuk of mooi te vinden, en bij jezelf ook, ontstaat er een vrije ruimte om je lichaam van binnenuit te gaan beleven. Om zelf te besluiten hoe je over je lichaam wil denken, hoe je het wil waarderen en ervan wil genieten — ongeacht je gewicht, je uiterlijk, en zelfs ongeacht je gezondheid.
Ik trok mijn eigen kleren weer aan — mijn sport-BH die ik die ochtend voor mijn Pilates had gedragen. Die was nog klam van het fietsen naar de winkel. En terwijl ik hem aantrok, dacht ik: dit is waarom. Dit is waarom het me niet uitmaakt wat ze van mijn lichaam vindt.
Ik had die dag al zoveel plezier gehad met mijn lichaam. ’s Ochtends Pilates op een matje, blote voeten, geen muziek — het ideale begin van mijn dag. Daarna een half uur fietsen naar de stad, zingend en hard trappend op de muziek. Mijn lichaamsbeleving is verbonden aan hoe ik me van binnenuit wil voelen. Dat is de knip geweest die mij hielp om gewicht te verliezen dat niet meer terugkwam.
Op mijn zwaarst, midden in mijn strijd met eten, midden in het heen en weer stuiteren tussen eetbuien, overeten, diëten en mezelf verwaarlozen, zag ik dat er een opening nodig was. Ik besloot mijn lichaam weer van mij te maken. Niet meer te relateren aan de mensen om me heen, niet aan de schoonheidsindustrie, maar te richten op het plezier van het hebben van een lichaam.
Van daaruit ontdekte ik hoe het was om te rusten in mijn lichaam, te bewegen, te dansen, mijn zintuigen te gebruiken. Ik ben mezelf gaan voeden met eten waarvan ik merkte: als ik honger eerst laat opkomen, smaakt dit zoveel lekkerder. Ik proef beter, ruik beter, en voel van nature aan waar mijn lichaam behoefte aan heeft.
Wat de natuur me liet merken is dit: je zintuigen zijn zo ingericht dat wat jou verrukkelijk smaakt en energie geeft, samenvalt met wat je voedt — maar alleen als je eerst honger toelaat. Want je zintuigen worden alleen geactiveerd als er honger is.
Ik ontdekte het plezier van mezelf voeden. Eten met smaak, en dan de voldoening voelen die dat brengt. Als verzadiging en gevoed worden en voldoening samenkomen, voelt dat zo lekker. Op het moment dat een maaltijd stopt omdat je voelt: dit was genoeg, de rest bewaar ik voor later — dan merk je dat je niet meer vanuit je hoofd eet, maar vanuit echte voldoening. En daar wil je vanzelf naar luisteren.
Deze gevoelens en sensaties zijn beschikbaar op je zwaarst. Met alles wat je in de spiegel niet mooi vindt. Je laat dat even voor wat het is, om de aandacht te richten op de beleving die je wil ervaren.
Niets was zo pijnlijk als mezelf proberen wijs te maken dat ik mijn lichaam mooi moest vinden terwijl ik dat niet vond. Er was ooit een therapeut die me voor de spiegel zette en zei: kijk nou hoe mooi je bent. Ik had last van people pleasen, dus ik dacht dat ik moest zeggen dat ik mezelf mooi vond. Maar ik vond het niet mooi. En ik ontdekte dat als ik mezelf probeerde te verkopen dat ik iets mooi vond wat ik echt niet mooi vond, ik tegen mezelf loog. Dat was een dubbele pijn.
Je mag mooi vinden wat je mooi vindt. Hoe bevrijdend is het als je dat er allemaal uit kunt laten? Je hoeft je lichaam niet mooi te vinden om er enorm van te kunnen genieten.
Een paar dagen geleden coachte ik een klant die dit proces heeft doorgemaakt. Ze zei: ik heb alles gecreëerd waarvoor ik in dit programma kwam, maar op dit moment voel ik het plezier even niet. Ze leeft nog steeds in omgevingen waar overeten het sociale feest op zich is — het bij elkaar komen gaat over samen overeten en drinken. Ze zei: ik kijk ernaar en ik zie hoe ze genieten, maar ik doe dat niet meer.
Ik vertelde haar: je kunt nog terug. Je kunt terug naar overeten. Je kunt dat in kleine of grote mate doen. Het is niet ineens verboden omdat je er zonder kunt. Maar ze zei: ik ben dit ontgroeid. Ik kan mezelf niet meer verkopen dat ik er echt plezier uit haal. Het past niet meer bij me.
Gewicht verliezen dat niet meer terugkomt, is van een andere orde dan afvallen. Als je gewicht verliest dat écht niet meer terugkomt, verandert je identiteit. Je ontgroeit overeten. Je relatie met eten zoals die was, heb je niet meer.
En daarin is er een fase waarin de verf nog een beetje nat is. Waarin je moet wennen aan je succes. Daarom coach ik in mijn programma zoveel op succes. Want het gaat hierover: je nieuwe identiteit integreren. In mijn community zitten mensen die diezelfde verandering opzoeken, die begrijpen wat je doorgaat en die ontzettend blij voor je zijn als ze jou dat pad zien bewandelen.
De mensen die al wat verder zijn in het proces, zijn al voorbij die gevoelens van rouw. Zij zeggen: ik ben zo blij met wie ik ben geworden. Zo blij met hoe ik me voel in mijn lichaam. En dan merk je dat het momentum van de manier waarop je voor jezelf zorgt, zichzelf in stand wil houden.
Hoe beter jij je gaat voelen in je lichaam, hoe meer jij je aangetrokken voelt tot voedsel dat dat gevoel verder opbouwt. Het is een positieve spiraal: zelfzorg verlangt naar meer zelfzorg. Je lichaam bloeit op, en je denken bloeit mee. Je merkt dat je je beter kunt concentreren, een helder hoofd hebt, uitgerust wakker wordt en bakken met energie hebt. Je wordt veerkrachtiger. Dingen die tegenvallen, lange vergaderingen — je hebt daar allemaal veel meer capaciteit voor. En dat smaakt naar meer.
Als je denkt: ik wil die knip maken, ik wil dat mijn lichaam van mij wordt en mijn relatie met eten van mij wordt — dan is plezier in het hebben van een lichaam nu al voor je beschikbaar. Nu al kun je contact maken met je zintuigen: in het proeven, ruiken, smaken. In alle mogelijke manieren waarop je kunt bewegen — dansen, zingen, fietsen. Het hoeft niet per se de sportschool te zijn. Het plezier van het hebben van een lichaam kan over elke vorm van zelfexpressie gaan.
Jouw relatie met eten is van jou, en niemand is daarin uitgenodigd. Door je lichaam ook niet langer subject te maken aan hoe anderen het zien of hoe de schoonheidscultuur het waardeert, zet je een fantastische eerste stap.
Daarom heb ik de cursus Body Empowerment gemaakt. Die helpt je om deze stap naar jezelf toe te zetten: gelijkwaardigheid, vrijheid en autonomie voelen in je lichaam. Want dat is de snelste route naar blijvend gewichtsverlies, en de meest positieve basis die je jezelf kunt geven. Een kalme geest is een open geest, en dat maakt het veel gemakkelijker om te reflecteren op jouw relatie met eten.
Na Body Empowerment geef ik een driedaagse gratis training over de stappen van blijvend gewichtsverlies en het oplossen van overeten. Daarna gaat Etenslessen open voor deelname. Het volgt elkaar prachtig op.
Je hebt geleerd om eten te beheersen. Maar vrijheid voelt anders. Vrijheid is luisteren naar je lichaam, je verlangens en waarheid. Het is stoppen met vechten en beginnen met begrijpen.
Dit zijn jouw etenslessen. Geen regels die je moet volgen, maar ontdekkingen die je mag doen. Als eten een worsteling is, is er iets in jou dat gehoord wil worden.
Overeten is de rook – niet het vuur. In mijn boek neem ik je mee in een nieuwe omgang met eten.