In deze eerste aflevering van de podcast Etenslessen ‘Waarom je dieet steeds mislukt’ geef ik een antwoord op de vraag waarom je dieet steeds mislukt. Als je zo ontzettend graag van je overgewicht af wilt, waarom lukt het je dan niet? Meestal denken we dat de oorzaak een gebrek aan wilskracht is en dat we gewoon meer discipline aan de dag moeten leggen. Maar is dat wel zo?  

Diëten baseren zich op een model dat ik het wilskrachtmodel noem. In mijn ogen is dit model achterhaald en ontoereikend. Luister naar de aflevering om te ontdekken waarom het wilskrachtmodel je in de steek laat en wat je alternatief is.  

---

Wat je ontdekt:

• Waarom je dieet steeds mislukt
• Wat mijn definitie is van het wilskrachtmodel
• Waarom het wilskrachtmodel achterhaald is en ontoereikend
• Waarom je verlangen naar eten juist toeneemt zodra je een dieet volgt
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen

---

 

Waarom diëten niet werken (en wat wel werkt)

Hallo en van harte welkom bij deze allereerste aflevering van Etenslessen, de podcast.

Mijn naam is Marjena Moll, ik ben coach en eigenaar van Etenslessen. Dit is een online programma waarmee ik vrouwen begeleid bij het oplossen van hun strijd met eten en het creëren van een geweldige relatie met eten. Hierdoor vallen ze af, komen ze op hun natuurlijke gewicht en blijven ze dit ook.

Het doel van Etenslessen is dat het jou in staat stelt om de relatie met eten te creëren waarvan jij zegt: nu heeft het eindelijk zijn plek gevonden. Ik ben niet meer bezig met aankomen of afvallen. Ik ben niet meer bang voor eetbuien. Ik weet nu gewoon hoe ik voor mezelf zorg op een manier die goed voelt. Vanuit flow en vanuit mijzelf.

Van decennia diëten naar eindelijk rust

Ik ervaar nu geen probleem meer met eten. Dit issue is nu eindelijk uit mijn leven. En ik heb dat de afgelopen decennia met me meegesjouwd. Ik heb heel veel diëten gevolgd en mezelf daar keer op keer in zien falen. Maar nu is het eindelijk klaar. Het is gedaan.

Ik heb rust, stabiliteit, ruimte in mijn hoofd voor andere dingen. Ik weet dat de kleding die in mijn kast hangt, dat ik die het hele jaar door pas. En ik weet dat ik ook niet meer op de weegschaal hoef te staan om dat steeds te blijven checken en in de gaten te houden.

Als dat is waar je naar op zoek bent, dan maak ik deze podcast voor jou. Ik ben zelf ooit iemand geweest met een hele slechte relatie met eten. Mijn verhaal is echt super doorsnee: ik ging als tiener op dieet omdat ik dacht dat ik dik was.

Het verhaal dat bijna elke vrouw herkent

Heel veel vrouwen die ik spreek in mijn programma vertellen mij hetzelfde. Die zeggen: ik ben ooit als tiener aan de lijn gegaan omdat ik dacht dat ik dik was. Maar als ik nu foto’s van mezelf zie van toen, was ik helemaal niet zwaar.

Dit is wat ik daarover denk. Ik denk dat heel veel meisjes die in die pubertijd komen, ineens een enorme honger krijgen omdat je lichaam je voorbereidt op een zwangerschap of mogelijke zwangerschap. Dat betekent dat je wat vetreserves moet hebben om die zwangerschap te kunnen dragen, voldragen, ook als er ineens schaarste is of een gebrek aan voedsel.

Je krijgt in die fase van je leven mega honger en je zet het op een eten. Je krijgt borsten en billen en heupen en een buikje en je denkt: wat gebeurt er met mijn kinderlijf? En je ziet het aan voor dik. Je denkt dat je dik bent en dus ga je aan de lijn.

Mijn eerste crashdieet als tiener

Dit is het verhaal wat heel veel vrouwen mij vertellen aan de telefoon. Het is mijn eigen verhaal. Ik ging aan de lijn net zoals mijn moeder altijd aan de lijn was. De allereerste keer dat ik dat deed, was het ook direct een crashdieet. Drie weken lang hongeren, hongeren, hongeren. En daarna had ik inderdaad mijn kinderlijf weer terug.

Maar ik had in die honger ook echt continu gefantaseerd over al het eten wat ik niet mocht hebben. Ik kon eigenlijk aan niks anders meer denken. En toen het dieet klaar was, was er geen plan B. Ik wist niet wat er daarna moest komen.

Het dieet was klaar en nu mocht ik dus weer eten. Je kan je voorstellen: in no time zaten die kilo’s die eraf waren er weer aan. En nog wat erbij, omdat ik zo’n honger had.

De vicieuze cirkel van diëten

Waarna ik natuurlijk dacht: oh, wacht even. Ik ben weer terug bij af. Sterker nog, ik ben zwaarder dan voor mijn dieet. Ik moet opnieuw op dieet. Ik heb mijn hele tienertijd allerlei diëten gevolgd. Soms verzon ik ze zelf, soms aapte ik die van een ander na.

In die jaren ontwikkelde ik echt een strijd met eten, omdat hoe strikter mijn dieet was, des te groter was ook de honger die ik voelde en het verlangen om te eten. Uiteindelijk mondde dat uit in een gevecht tegen mezelf, waarin ik het mezelf enorm kwalijk had dat ik de discipline blijkbaar niet kon opbrengen die ervoor nodig was om met succes slank te worden en te blijven.

Het is niet jouw schuld

Dit is een valkuil waar ik niet alleen in ben gestapt, maar heel veel vrouwen in zijn gestapt en nog steeds instappen. We denken dat als ons dieet mislukt, als we weer terug bij af zijn of zelfs nog zwaarder dan voor ons vorige dieet, dat dat onze fout is. Dat wij de mist in zijn gegaan, dat we te weinig discipline hadden, te weinig doorzettingsvermogen en dat het onze eigen schuld is.

Dus schamen we onszelf en likken we onze wonden net zolang totdat we denken: oké, opnieuw. Dit keer gaat het me lukken, dit keer. Als het me dit keer lukt om een streefgewicht te bereiken, laat ik het niet meer door mijn vingers glippen.

Als jij dit verhaal herkent, dan weet je over welk gevoel ik het nu heb. Die verbetenheid, die vastberadenheid waarmee je tegen jezelf zegt: ik ga ervoor en ik laat dit keer niet meer los.

De allerbelangrijkste boodschap

Wat ik je in deze allereerste aflevering wil helpen inzien, is dat dat falen met die diëten niet jouw schuld is. Dat is de allerbelangrijkste boodschap. Ik wil met deze allereerste aflevering direct het fundament leggen waarmee jij kunt zien: oh, daarom lukte het me al die tijd niet. En dit is hoe het anders kan.

Waarom lukte het je niet? Diëten baseren zich op wat ik het wilskrachtmodel noem. Met wilskracht bedoel ik: je neemt een plan. Een goed plan, Montignac, noem ze allemaal maar op. Je hebt er waarschijnlijk een aantal gevolgd.

Je neemt een plan waarvan jij denkt: dit klinkt goed, it makes sense, hiermee gaat het me lukken. En je combineert dat met jouw wilskracht. Dat moet dan resulteren in je streefgewicht, in je succes. Dus een dieet baseert zich op het wilskrachtmodel.

Het probleem met het wilskrachtmodel

Het probleem met dit model is dat het achterhaald is en ontoereikend. Dit model is in het leven geroepen in een periode waarin we nog niet online waren en we nog heel weinig wisten over het functioneren van het brein.

Jij kunt wel weten dat je dieet er is om jou te helpen. En dat jouw dieet er alleen maar is om te zorgen dat je van die extra kilo’s afkomt. En dat jouw plan is om te zorgen dat je gezond bent en vitaal en vol energie. Het primitieve deel van je brein begrijpt dat concept dieet niet.

Ons brein bestaat uit meerdere lagen en evolutionair gezien zou je grofweg kunnen zeggen uit drie lagen. Het meest primitieve deel is het reptiele brein. Het deel daarna uit de evolutie, wat zich daarna ontwikkeld heeft in ons hoofd, is het zoogdierenbrein.

Hoe je brein werkt in drie lagen

Daar bovenop, de buitenste laag, het hoogst ontwikkelde deel van het brein, is de prefrontale cortex, het primaatbrein. Jouw wens om af te vallen, goed voor jezelf te zorgen en geen rommel te eten, leeft in het deel van je brein dat het primaatbrein is, in je prefrontale cortex.

Jouw reptiele brein en zoogdierenbrein krijgen deze informatie niet mee en begrijpen het concept van een dieet niet. Het enige wat deze delen van je brein kunnen oppikken is spanning rondom voedsel. En wanneer ontstaat er spanning rondom voedsel? Op het moment dat jij het ziet, maar het van jezelf niet hebben mag.

Wat er gebeurt als je op maandag begint met je dieet

Jij gaat op dieet en op maandag ben je vol enthousiasme en denk je: oké, nu gaat het beginnen. Over zes weken is het nieuwe mij, ben ik slank en happy en ga ik die skinny jeans kopen. Je verheugt je op wat er komen gaat en je bent heel gemotiveerd.

Met de dagen die volgen is het nieuwtje er een beetje vanaf, en komt er op een gegeven moment eten voorbij wat niet in jouw plan zit. Je collega neemt iets lekkers mee, een zelfgebakken cake, en zegt: kijk ik heb wat lekkers voor je. Het ruikt verrukkelijk en het ziet er heerlijk uit.

Jij denkt onmiddellijk: oh, hiervan zou ik willen proeven nu, dit lijkt me zo lekker. Maar je denkt ook bij jezelf: nee, ik mag dat niet hebben. Je voelt dus een verlangen, maar tegelijkertijd voel je ook je eigen begrenzing, je eigen restrictie.

Hoe spanning in je brein schaarste signaleert

Je zegt tegen jezelf: nee, dat mag je niet hebben. Dit creëert een spanningsveld. En dat spanningsveld wordt opgepikt door het primitieve deel van je brein. En dat primitieve deel van je brein denkt: oh-oh, spanning rondom voedsel, dat kan maar één ding betekenen: schaarste. Er is nu een schaarste aan voedsel, of er dreigt een schaarste aan voedsel.

In reactie daarop maakt je brein dopamine aan. En die dopamine stimuleert je om te willen eten. Dus je voelt vanaf dat moment een sterk verlangen om te eten. Je bent opmerkzaam op eten en je denkt aan eten. En je verheugt je daarop.

Die zelfgebakken cake die is meegenomen door je collega, lijkt je naam te roepen. Je denkt er aldoor aan. Het trekt aan je. Het zeurt. Het houdt je aldoor bezig. Een lastige vlieg die je probeert weg te wuiven, maar die gaat niet weg. En het gevoel wordt alsmaar sterker.

De dubbele werking van dopamine

Dit is zo fascinerend aan dopamine. Ik vind het zo bijzonder hoe de natuur dat in elkaar heeft gezet. Dopamine voelt namelijk heel dubbel. Aan de ene kant voelt het als voorpret, als verlangen, als zin hebben in. En echt denken: oh, hier heb ik nu zo’n trek in.

De andere kant van dopamine is dat het voelt als stress. Je voelt onrust. En waarom is dat? De natuur heeft het zo in elkaar geknutseld dat we niet alleen maar denken aan lekker eten, maar ook ons best zullen doen om het te pakken te krijgen. En zonder die stresscomponent van dopamine doen we dat niet. Hetzelfde geldt voor voortplanting.

Als jij op de bank thuis ’s avonds alleen maar droomt en fantaseert over de ware, het ontmoeten van de ware en de liefde van je leven, is dat onvoldoende prikkel om ook daadwerkelijk je jas aan te trekken terwijl het buiten donker is en nat en koud en naar die borrel te gaan waar je die ware misschien ook gaat ontmoeten.

Waarom verlangen alleen niet genoeg is

Verlangen alleen is niet genoeg om te zorgen dat wij als soort overleven. Verlangen gecombineerd met stress wel. Het is de stress, de onrust die maakt dat je inderdaad je jas aantrekt en naar die borrel gaat. Hetzelfde geldt voor voedsel.

Dopamine is de neurotransmitter, het stofje in ons brein wat ervoor zorgt dat je overleeft en dat je je best doet om te kunnen overleven. Aan de ene kant werkt het als een magneet en voel je verlangen en aantrekkingskracht. Aan de andere kant is het de stok die jou al door zit te prikken en te porren, waardoor je onrust voelt en het idee van dat verlangen niet los kunt laten.

Om te overleven is dit een pracht van een systeem. Voor het volgen van een dieet is het ruk en werkt het superaverechts.

Waarom zo veel mensen falen met diëten

Dat is precies waar jij en ik en al die talloze mensen – want ik praat nu tegen vrouwen, maar natuurlijk ook mannen kunnen hiernaar luisteren en van leren – al die vrouwen en mannen die jij kent, die zo graag wilden afvallen en met heel veel enthousiasme aan hun dieet zijn begonnen en die na een aantal weken toch moeten toegeven: ja, ik weet niet precies wat er gebeurde, maar het is mijn eigen fout, ik heb het door mijn vingers laten glippen.

Het is mislukt en ik baal enorm. Ik wil het er eigenlijk liever niet over hebben. Dat heeft dus te maken met het functioneren van je brein en diëten helpen je daar niet mee. Diëten frustreren het primitieve deel van je brein en maken dat je in een gevecht met jezelf kunt belanden.

Mijn eigen ontdekking rond mijn 22ste

Mij is dat als tiener gebeurd en als adolescent liep ik daar nog steeds mee rond. Ik heb zo rond mijn 21, 22ste besloten om niet meer op diëten te gaan omdat ik zag: he Marjeen, je blijft je steeds stoten aan dezelfde steen en dat is een signaal.

Ik zag ook heel erg duidelijk dat elke keer als ik met nog meer wilskracht en doorzettingsvermogen aan een dieet begon, dat het doorslaan naar de andere kant en juist het op een eten zetten na verloop van tijd, recht evenredig was aan de verbetenheid en de spanning waarmee ik me op dat dieet had gestort.

Hiermee kun je heel duidelijk zien dat die verschillende delen van het brein als communicerende vaten met elkaar omgaan. Hoe harder jij je verzet tegen een verlangen om te eten, des te harder vecht het primitieve deel van je brein terug.

Een gevecht dat een leven lang kan duren

Dat is een van de allerbelangrijkste redenen waarom je in een gevecht met eten en je gewicht kunt belanden wat een leven lang duurt. Je kunt er gewoon oud mee worden. In mijn eigen strijd hiermee, in mijn eigen zoektocht, kwam ik soms op een punt dat ik zei: ik doe het niet meer. Ik brand mijn handen hier niet meer aan. Dan maar dik.

Dan vergat ik mijn dieet en besloot ik om het op te geven. En zei ik tegen mezelf: Marjeen accepteer het gewoon. Jij zal altijd wat te zwaar zijn, maar door gewoon niet meer op dieet te gaan, geef je jezelf in elk geval mentale rust. En dat is ook wat waard.

Dat was wat ik dan deed. En ik weet zeker dat er vrouwen zijn, misschien ook mannen die hiernaar luisteren die zullen zeggen: ja dat ben ik. Ik heb echt mijn stinkende best gedaan met de diëten die ik heb gevolgd. Maar ik werd er knettergek van.

De keuze tussen slank zijn en mentale rust

Ik kwam iedere keer terug bij af met nog extra kilo’s erbij. En op een gegeven moment heb ik tegen mezelf gezegd: dan maar dik. Hoe erg is het nou? Die extra kilo’s zijn alleen, ja oké, ik vind het misschien niet super mooi. Het is niet mijn ideaal. En als ik de trap oploop of een sprintje moet trekken om de tram te halen, dan voel ik het ook.

Maar mijn mentale rust en mijn eigen waarden zijn mij meer waard. Dus als ik uiteindelijk moet kiezen tussen slank zijn en een gigantisch mentaal en emotioneel gevecht met eten, of dik zijn zonder dat gevecht maar wel rust hebben en een hoofd wat leeg is waardoor ik me kan richten op de andere elementen, de andere aspecten van mijn leven, dan kies ik voor dat laatste.

Het heen en weer switchen tussen diëten en opgeven

Ik begrijp dat. Ik begrijp dat gevoel. Ik heb steeds heen en weer geswitcht. Bij periodes gaf ik het op en zei ik tegen mezelf: dan maar dik. Maar hier word ik gek van, ik stop hiermee. Bij andere periodes zei ik weer tegen mezelf: kom op, je kunt dit. Ga er nog een keer voor en zorg gewoon dat je dit keer die discipline niet verliest. En zet nog meer wilskracht in.

De belangrijke boodschap hierbij die ik je wil geven is dat het niet aan jou lag. Het lag al die tijd niet aan jou. Je hebt genoeg wilskracht. Je hebt genoeg discipline. Kijk maar naar de andere aspecten van je leven. Er zijn genoeg dingen waarin jij wel prima in staat bent om door te zetten.

Het feit dat het je niet lukt, is omdat dat wilskrachtmodel niet werkt. Het is ontoereikend en het is achterhaald nu we veel meer weten over hoe het brein functioneert.

Het landschap van afvallen: twee uitersten

Daarom ben ik deze podcast gestart, omdat als je kijkt naar het landschap van afvallen, wat kan je doen als je wilt afvallen? Dan zie je in dat landschap grofweg twee uitersten op het spectrum. Het ene uiterste is de dieetindustrie. De dieetindustrie verkoopt ons telkens opnieuw die glossy belofte van over zoveel weken de nieuwe jij. Volg dit plan. Eet op deze manier en dan ben je over zoveel weken, heb je dat lijf waar je naar verlangt.

Het andere uiterste van dat landschap van afvallen is de klinische sector. Daar ga je naartoe als je zegt: het lukt me niet, ik heb blijkbaar een probleem, er is iets mis met mij. Dan krijg je een diagnose en dan heb je een eetstoornis of een verslaving of een compulsie en dan ben je een cliënt.

De leegte in het midden van het landschap

Tussen deze twee uitersten in zit niet zoveel. Je hebt de voedingsdeskundigen en diëtisten, die leunen wat meer tegen de dieetindustrie aan. En je hebt de zelfhulpgroepen, waar je naartoe kunt als je er niet uit komt met eten en die leunen wat meer tegen die klinische sector aan.

Maar in het midden van dat landschap zie ik een bar land. Daar gebeurt niet zoveel. Maar daar zit in mijn optiek wel de allergrootste groep mensen. Dat zijn de mensen die zeggen: ik heb nu jarenlang het geprobeerd met een dieet en ik zie telkens opnieuw dat het een tijdelijke oplossing voor me is met een tijdelijk resultaat.

Maar ik voel me ook niet helemaal thuis bij dat andere uiterste op de bank, bij de psycholoog die mij vertelt dat ik een stoornis heb of een verslaving.

Waar de allergrootste groep naar verlangt

Waar ik naar verlang, is het creëren van een fijne relatie met eten. En ik wil graag ontdekken hoe ik slank word en dat vervolgens ook blijf. Ik wil dat dat onderdeel wordt van mijn leven. En dat het me niet meer zo enorm veel energie kost om het voor elkaar te krijgen en te onderhouden.

Ik verlang naar rust en stabiliteit in mijn relatie met eten en in mijn gewicht. Beide. Mentaal, emotioneel en lichamelijk. Voor die groep mensen, die allergrootste groep mensen, die die middenweg zoeken, daarvoor is Etenslessen gecreëerd.

Het is de oplossing waar ik zelf jarenlang naar op zoek was en die ik nergens kon vinden. Ik bewoog me heen en weer tussen die beide uitersten van het spectrum. Ik ben jarenlang keer op keer op dieet gegaan. En ik ben jarenlang in therapie gegaan.

Waarom therapie alleen niet de oplossing is

Beide heb ik met heel veel toewijding geprobeerd. Ook in therapie deed ik mijn stinkende best. En zei ik echt: vertel het me. Ik sta voor alles open. Help me uit deze shit. Help me uit dit gevecht met eten, want ik word er knettergek van.

Maar dat spanningsveld wat in het primitieve deel van je brein ontstaat als je veel diëten hebt gevolgd, dat laat zich niet oplossen door erover te praten. Dat laat zich oplossen door jouw hulp te krijgen in het creëren van een fijne relatie met eten. En daar kan ik je bij helpen.

Wat ik de komende afleveringen ga doen

Wat ik de komende afleveringen ga doen, is jou laten zien hoe dat werkt. Ik wil je daarin inspireren en informeren en zorgen dat dat alternatief in dat landschap, dus het ene uiterste is weer op dieet gaan, het andere uiterste is in therapie gaan, ik wil dat dat stuk daartussenin, dat dat voor jou een duidelijke vorm krijgt, een duidelijke identiteit krijgt.

Waardoor je uiteindelijk zegt: ik weet hoe je een fijne relatie met eten creëert. Ik weet hoe je afvalt, slank wordt en dit ook blijft. Ik weet hoe die duurzame weg eruit ziet. En die is nu helemaal van mij. Ik heb nu dat stabiele gewicht en ik heb die mentale rust in mijn relatie met eten.

De cultuuromslag waar ik naar verlang

Ik verlang zo, zo enorm naar een cultuuromslag op dit gebied. We zijn er zo aan toe. Diëten hebben een vlucht gekregen na de Tweede Wereldoorlog, toen de welvaart op gang kwam. Met een heleboel subsidie, de boterberg er kwam en die melkplas er kwam en er gewoon overvloed was. En er genoeg geld was ook om in de levensmiddelenindustrie steeds meer lekkernijen te verzinnen.

Ik ben opgegroeid, ik was een kind in de jaren zeventig, ik ben geboren eind jaren zestig. In mijn tijd had je maar twee smaken chips. En als je nu gaat kijken naar de snackafdeling in de supermarkt, dan liggen de schappen vol. Je hebt een heel gangpad met alle mogelijke smaken. Je hebt alle mogelijke ontbijtgranen. Er is zoveel gemakseten.

Een andere belangrijke reden voor strijd met eten

Dat brengt me bij een andere belangrijke reden waarom je een strijd met eten ervaart. Ons lichaam is uitstekend in staat om jou je interesse in voedsel te laten verliezen zodra je genoeg brandstof binnen hebt gekregen. Er zitten drie sensoren in je lichaam. In je maag, in je darmen en in je hele lichaam. Er zitten drie systemen die meten hoeveel energie je binnenkrijgt.

Die systemen werken uitstekend als je puur en onbewerkt eet. Maar als je knutselvoedsel eet, sterk bewerkt eten, dan kunnen die systemen hun werk niet goed doen en krijg jij het signaal dat je verzadigd bent en voldoende energie hebt opgenomen niet door.

Sterker nog, je kunt er zelfs heel genotzuchtig van worden en een prikkel krijgen en het gevoel krijgen dat je daarvan kunt blijven eten. En ook dat maakt het lastig voor ons om niet te veel te eten.

Waarom je brein in de war raakt van bewerkt voedsel

De reden dat je een strijd met eten ervaart is enerzijds omdat je brein het concept van een dieet niet begrijpt en hier gefrustreerd op reageert en jou triggert om juist te gaan eten daar waar je dat niet wilt. Een andere belangrijke reden is omdat het eten wat je in de supermarkt kunt vinden, het merendeel van het eten wat je daar vindt, jouw brein en lichaam in de war schopt.

Het maakt dat het zijn functie van honger en verzadiging, de signalen van verzadiging, onvoldoende goed kan doorgeven. Ik ga er nu niet uitgebreid op in. Ik zal in een andere aflevering nog een keer uitgebreid vertellen hoe dat zit met die systemen en zorgen dat je dat echt goed gaat begrijpen.

Het fundament voor alle afleveringen die komen

Voor nu geef ik je eigenlijk alleen maar een overzicht en leg ik het fundament voor de afleveringen die nog gaan komen. Wat ik je graag wil meegeven is dat ten eerste het niet jouw schuld is. Die strijd met eten die je ervaart is niet jouw schuld. Diëten baseren zich op het wilskrachtmodel en het wilskrachtmodel werkt voor het primitieve deel van het brein averechts.

Je creëert er juist een spanningsveld met eten mee en je wilt voortdurend eten en denkt aan eten en verlangt naar eten. Een andere belangrijke reden is omdat het aanbod van ons voedsel zo complex is geworden en door ons lichaam niet goed begrepen wordt.

Waarom alleen gezond eten niet genoeg is

Nu kom ik bij een derde belangrijk punt wat ik wil maken. Kort door de bocht zou je dan dus zeggen: eet dan dat complexe voedsel niet meer. Dan ben je daar vanaf. En dat is waar. Echter, je hebt niet alleen een relatie met eten die over brandstof gaat. Je hebt ook een emotionele en mentale binding met eten.

De dieetindustrie helpt je daar niet bij. De dieetindustrie vertelt je alleen maar wat je moet eten, wanneer en hoeveel om slank te worden en te blijven. Zeker levensstijldiëten, waar ik ontzettend blij mee ben dat die inmiddels bestaan, vertellen je ook alleen maar hoe je lichaam functioneert en wat het nodig heeft om optimaal te kunnen functioneren.

Het is absoluut waar dat als je puur en onbewerkt gaat eten, je brein steeds meer tot ontspanning komt en de prikkel om te willen eten, ook als je geen honger hebt, vervaagt en afzwakt. Waardoor het veel gemakkelijker wordt.

De emotionele reparatie gaat voor de fysieke reparatie

Maar, voor al die vrouwen die jarenlang diëten hebben gevolgd, daarvan heb ik duidelijk gemerkt, niet alleen in mijn eigen ervaring, op mijn eigen pad, maar ook in het begeleiden van die honderden vrouwen die ik daar inmiddels in Etenslessen mee heb geholpen, wat ik daarin heb ontdekt is dat de emotionele reparatie van je relatie met eten, voor de fysieke reparatie uitgaat.

Als je op wilskracht jezelf gaat dwingen om gezond te eten, zonder het werk te doen, wat jou helpt om jouw emotionele binding en mentale binding met voedsel te helen en te repareren, doe je het opnieuw op wilskracht. En trigger je opnieuw dat primitieve deel van je brein wat zegt: ik mag dat niet hebben, ik mag dat niet hebben. En dat hou je maar tijdelijk vol.

Waarom volhouden niet werkt voor de lange termijn

Volhouden is iets wat we maar tijdelijk kunnen. Volhouden is niet bedoeld voor de lange termijn. Als we dat doen dan branden we op, dan raken we overspannen, komen we in een burn-out. Keer op keer ontdekken we in ons leven dat als we iets op volhouden doen, dat het niet werkt.

Je kunt niet een slecht huwelijk volhouden, daar loop je op leeg. Je zal uiteindelijk besluiten om een punt achter die relatie te zetten of om die relatie te gaan herstellen en te repareren en de oorzaak van de problemen die er in die relatie zitten, om die op te lossen. Maar het gewoon alleen maar volhouden werkt niet.

In een baan blijven zitten die niet bij je past, die niet goed voelt, werkt niet. Daar loop je op leeg. Dus je zal of het onderzoek moeten doen om te zorgen dat je de klik gaat voelen met je werk, of een punt moeten zetten achter die baan en iets anders gaan zoeken.

Je relatie met eten werkbaar maken

Hetzelfde geldt voor je relatie met eten. Je wilt die relatie niet volhouden, je wilt die relatie werkbaar maken. Dat betekent dat je de oorzaak, de reden waarom jouw relatie met eten nu niet goed voelt, die wil je gaan oplossen. Je wilt die oorzaak in beeld brengen voor jezelf en werkbaar maken. Zodat je een fijne relatie met eten kunt creëren.

Samengevat voor deze allereerste aflevering zal ik het hierbij laten. Ik kan er uren over praten en ik ga dat ook nog doen. Maar voor nu zijn dit de takeaways.

De drie belangrijkste takeaways

Je hebt een relatie met eten en die is niet alleen functioneel. Die gaat niet alleen over brandstof, maar die gaat ook over jouw gevoelens en jouw gedachten over voedsel. Je brein begrijpt het concept van een dieet niet. Daarom is het belangrijk dat als je veranderingen gaat aanbrengen in de manier waarop je voor jezelf zorgt, je dat doet met inachtneming van het primitieve deel van je brein. En ik kan je leren hoe je dat doet.

Als laatste, het voedselaanbod is inmiddels zo complex geworden en zo verwarrend voor ons brein en ons lichaam, dat je daar hulp bij nodig hebt om daar je weg in te vinden. En de weloverwogen keuzes te maken die jou helpen om daar geen last van te hebben.

Ik ga je alles leren in Etenslessen

Ik ga je dat allemaal leren in Etenslessen. Ik ben ongelooflijk blij en dankbaar dat je deze podcast hebt gevonden. Als jij een vrouw bent die zegt: ik wil niet meer op dieet. Ik werd er zo gefrustreerd van, zo ontmoedigd. Mijn gevoel van eigenwaarde leed eronder. En mijn gevoel van zelfvertrouwen leed eronder. Dan ben je nu op de goede plek.

Ik kan je helpen en ik ga je helpen. Ik ga je precies vertellen hoe je uit deze strijd komt. Voorgoed. Zodat ook jij slank kunt worden en blijven. En je kunt zeggen: ik heb mijn rust weer terug. Het hoofdstuk eten is afgesloten, ik weet nu hoe het werkt. Dat is wat ik voor je ga doen.

Blijf luisteren naar de volgende afleveringen, naar de afleveringen die nog gaan komen. Dank je wel. Ik ben ontzettend blij dat je hier bent en ik spreek je gauw.

Help mij deze podcast te laten groeien

Als je mij wilt helpen om te zorgen dat meer mensen deze podcast kunnen vinden, dan kun je dat het allerbeste doen door mij een vijfsterrenreview te geven in de app van Apple, de podcast app van Apple. Dat is een paars icoontje wat eruitziet als een zendmast.

Ga naar de App Store op je telefoon en zoek naar Apple Podcasts. Open die app en zoek dan naar Etenslessen in de zoekbalk met het vergrootglasje. Geef hem alsjeblieft vijf sterren. Het kost je twee minuten om te doen, maar het is dé manier om te zorgen dat ik deze podcast kan blijven maken en zorgen dat meer mensen hem vinden.

Zodat die cultuuromslag er kan komen en dat iedereen die zegt: ik wil niet meer op dieet en ik heb er alles voor over om te ontdekken hoe ik ook zonder dieet slank kan worden en blijven en een einde kan maken aan de strijd die ik met eten ervaar, dan is dit wat je voor al die mensen kunt doen.