Afl. 339 Overeten om een probleem in je leven

Zit je met een vraagstuk waar je het antwoord niet op weet? Ik kan je helpen. Ik weet natuurlijk niet wat je vraagstuk is, maar ik weet wel hoe je daar zonder overeten mee om kan gaan. Problemen waar je geen oplossing voor hebt of vraagstukken die urgent voelen, leiden vaak tot overeten. Daarom pak ik dit onderwerp voor je uit.

Wat kan je doen om jezelf te helpen? Ik geef je een paar concrete stappen en bespreek de waarde van je vraagstuk. Zodra je die waarde ziet, neemt de urgentie om zo snel mogelijk je oplossing te vinden af. Je kan ontspannen nog voordat je de oplossing hebt. Luister vandaag om te leren hoe dit werkt.

---

Wat je ontdekt:

• Waarom je overeet als je geen oplossing hebt
• De stappen die je helpen
• De waarde van je vraagstuk
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen

---

Eten omdat je het antwoord niet weet: omgaan met twijfel en besluiteloosheid

Wat kun je doen als je ergens het antwoord niet op weet? Als je last hebt van twijfel, besluiteloosheid en de rusteloosheid daarvan — en je ziet dat je dan eet, overeet? In deze aflevering 339 van de podcast bespreek ik wat je kunt doen om jezelf te helpen in twijfel en besluiteloosheid, hoe je jezelf daarin kunt opvangen zonder overeten, en hoe het verloop eruitziet als je dat doet.

Vanmorgen heb ik heerlijk aan pilates gedaan. Op mijn mat, in mijn slaapkamer, blote voeten, alleen de stilte van de natuur en de vogels — geen muziek. Het was verrukkelijk en mijn lichaam voelt nu fantastisch. Daarnaast ben ik ontzettend blij dat ik weer een les voor je heb waarvan ik denk: hier kan ik je zo goed mee helpen.

De emotie waar het meest om wordt gegeten

Ik wil het met je hebben over de emotie waar veruit het meest om wordt gegeten. Als ik alle vormen van emotie-eten zou moeten rangschikken naar welke emotie het meest wordt omgegeten, dan is het: niet weten. Besluiteloosheid, je antwoord ergens niet op hebben — dat vinden we zo lastig te dragen in onszelf.

Zelf zit ik er nu middenin. Dat was voor mij de aanleiding, want ik overeet niet terwijl ik daarin zit. Dus heb ik voor mezelf in kaart gebracht: hoe doe ik dat? Wat kan ik jou daarover vertellen, en welke stappen kan ik je aanreiken? Dat heb ik helemaal uitgewerkt en deel ik met veel plezier.

Het kapstokje vond ik in het feit dat ik deze aflevering voor je opneem in de kast. Terug in de kast dus, terug in mijn podcast — voor deze aflevering. Misschien niet voor alle afleveringen. Wellicht ga ik een mix maken van afleveringen op camera en afleveringen hier in de kast. Ik weet het nog niet; mijn antwoord daarop heb ik niet. Zo heb ik zelf opnieuw ervaren hoe het voelt als je ergens je antwoord niet op hebt.

Mijn eigen niet weten van dit moment

Omdat je hier in mijn wereld bent, vertel ik je eerst iets over mijn eigen niet weten. Je bent misschien met mij meegegaan, de kast uit en naar YouTube — en ik geloof dat je in Spotify ook naar de video’s van de podcast kunt kijken. Op dit moment weet ik niet wat ik hiermee wil en hoe ik voorwaarts wil bewegen. Omdat jij naar deze podcast luistert, neem ik je daarin mee.

In de marketingwereld zag ik een beweging ontstaan die steeds meer naar video toe gaat. Als ik mijn coaching zou kunnen aanbieden door alleen een bordje aan mijn voordeur te hangen — ‘Coach. Als je wilt stoppen met overeten, als je gewicht wilt verliezen dat niet meer terugkomt: ik ben je vrouw, bel aan’ — dan had ik dat gedaan. Mijn passie, mijn liefde, het element van mijn vak waar mijn hart sneller van gaat kloppen: dat is coachen. Nooit ben ik ’s ochtends wakker geworden met de gedachte: weet je waar ik nou alles over zou willen leren? Marketing en sales.

Maar je krijgt niet voldoende klandizie als je alleen een bordje aan je deur hangt. Dan heb je misschien twee klanten per jaar, als je geluk hebt. Dus zul je een tweede vak moeten leren: het vak van ondernemen. Wie zoals ik online werk aanbiedt, heeft het online ondernemen als tweede beroep nodig — met daarin allerlei vaardigheden zoals marketing en sales.

Openstaan voor het nieuwe

Toen ik zag dat er een verschuiving gaande was naar video in de online marketingwereld, stond ik daar direct voor open, want zo ben ik. Nieuwsgierig, leergierig, ik wil openstaan voor dingen. Het is ook een van de dingen die je als coach van nature aanspreekt: je hebt een aangelegde nieuwsgierigheid.

Ik zou ook geen coach zijn als ik niet zou begrijpen dat je door een leercurve gaat als je iets nieuws gaat doen. In mijn programma in Etenslessen ga je natuurlijk ook door een leercurve. Je wordt een leerling van jouw relatie met eten, een leerling van mijn methodiek. Die methodiek is erop afgestemd om jou te begeleiden in het veranderen van jouw relatie met eten — zodat je én de resultaten krijgt waar je echt blij mee bent, én de kwaliteit van die relatie waarvan jij zegt: dit voelt echt goed.

De derde weg: én-én

Vroeger dacht ik altijd dat ik moest kiezen. Óf je kunt gewicht verliezen, maar je voelt je miserabel en je leeft in volgehouden aandacht en het onderdrukken van je verlangen naar eten. Óf je kunt dat hele probleem oplossen, maar dan val je niet af. Wat wil je liever: je lekker voelen in jouw relatie met eten, of gewicht verliezen? Dat geloofde ik niet. Er moest een derde weg bestaan waarin beide mogelijk waren.

Het gewicht dat ik was aangekomen door compulsief eten, dwangmatig eten en spanning met eten, wilde ik weer kunnen verliezen. Daarnaast wilde ik me lekker voelen in mijn lichaam. Voor mij betekende dat dat ik gewicht bij me droeg dat ik als belastend voelde, als te veel. Dus wilde ik én gewicht kunnen verliezen, én een relatie met eten creëren die fantastisch voelt: zorgeloos, fijn, stabiel, betrouwbaar. Het is me allemaal gelukt met de methodiek zoals ik die aanbied in Etenslessen. Die methodiek is gericht op maatwerk.

Hetzelfde vraagstuk, nu als ondernemer

Ditzelfde idee — wat wil ik, en hoe werkt dat voor mij? — kom ik opnieuw tegen als ondernemer. De wereld om mij heen verandert en er wordt van alles aangereikt. Daarin maak ik keuzes en moet ik afwegen: hoe werkt dit voor mij? Hoe past dit bij mij? Wanneer voelt mijn bedrijf goed, stabiel, betrouwbaar en bloeiend? Wanneer ben ik daar zelf in geïnspireerd, en kan ik ook de doelen realiseren die ik heb?

Het is eigenlijk precies hetzelfde: hoe kan ik én-én krijgen? De resultaten die ik nastreef, maar ook een relatie met mijn werk waarvan ik echt zeg: wauw, wat voelt dit goed. Mijn welbevinden en mijn doelen wil ik bij elkaar krijgen — altijd. Het een zonder het ander voelt miserabel. Wel je doelen bereiken maar je ellendig voelen, is niks. Je heerlijk voelen maar je doelen niet kunnen realiseren, voelt ook niet lekker. Je wilt best of both worlds. Dat is natuurlijk een zoektocht.

Reels en de leercurve

Toen ik zag dat veel marketing op camera werd gedaan, dacht ik: oké, daar wil ik voor openstaan. Als jij online op iets hebt geklikt, ben je ongetwijfeld reels tegengekomen — het is moeilijk daaraan te ontsnappen als je een smartphone met social media hebt. In een reel word je als coach uitgenodigd om te zeggen: kun je jouw werk, jouw filosofie, jouw tools, jouw concepten en ideeën delen in twee minuten? Dat is iets anders dan deze podcast, waarin ik er net zoveel tijd voor kan nemen als ik zelf wil — of als ik denk dat voor jou het meest passend is.

Ik trek de mensen aan die zeggen: op deze manier leer ik graag van jou. Er zullen ook mensen zijn die zeggen: twee minuten en daarna moet het klaar zijn. De vraag is natuurlijk: wat past bij wie, en wat wil ik daar zelf in? Als coach ben ik open en nieuwsgierig aangelegd, en begrijp ik dat daar een leercurve in zit. Dus zei ik daar allemaal ja tegen. Reels maken, oefenen — ik reikte mezelf de leercurve aan.

De kast versus de camera

Daarin ontdek je dan: ik kán dit misschien wel. Door die leercurve gaan en iets in twee minuten voor je neerzetten — bondig, helder, inspirerend — dat lukt. Maar is dat ook hoe ik zelf wil werken? Hoe voel ik mij daarbij? Hetzelfde geldt voor het opnemen van de podcast op camera.

Hoe leuk ik het ook vond toen ik op camera ging — ik merkte: dit is leuk, werken in mijn werkkamer, bij daglicht in plaats van in mijn kast. Dat voelde direct als een openheid: wat fijn, mijn werk gebeurt nu echt op mijn werkplek. Die plus was er. Met jou verbinden vind ik ook oprecht heel erg leuk, en via een microfoon voelt dat anders dan met een microfoon én een camera.

Ik dacht dat ik een aflevering of zes op camera had opgenomen, maar Bob vertelde me van de week: nee joh, je doet dat al een half jaar, het zijn er 24. Wat? 24 afleveringen op camera? Daar had ik echt geen idee van. Wel was dat voor mij een moment waarop ik dacht: als het er al 24 zijn, dan had ik iets verder in de leercurve willen zijn als het gaat om mij volledig vrij voelen.

Hier in mijn kast, zonder dat wij elkaar zien, vind ik het makkelijker om grapjes te maken, ontboezemingen te doen en een bepaalde intimiteit met je aan te gaan. Op camera, terwijl ik alleen tegen het oog van de camera aankijk, voel ik meer remming. Dat had ik wel verwacht in die leercurve — maar dat die er na een half jaar nog steeds is, daarvan weet ik niet wat ik ervan vind. Dit is één aspect van mijn niet weten op dit moment.

Flexibiliteit versus beperking

Wat ik ook niet weet, is wat ik vind van de mate van flexibiliteit en beperking van microfoon versus camera. Hier in mijn podcast kan ik, nadat ik een aflevering heb opgenomen, een half uur later ineens bedenken: wacht even, dít had ik daar nog over willen zeggen. Zo’n interessant inzicht, zo’n waardevol element — ik doe hem nog een keer over. Dat is mijn artistieke vrijheid, mijn liefde voor mijn vak, een flexibiliteit in mezelf die ik waardeer. Vanuit enthousiasme doe ik die aflevering dan opnieuw.

Op camera heb ik die flexibiliteit niet. Althans, ik heb hem, maar daar betaal ik een prijs voor. Degene die voor mij het beeldmateriaal edit, moet dan een annulering krijgen: ik doe hem over, dan en dan krijg je de nieuwe opname. Zij moet daar tijd voor hebben, en als zij andere werkzaamheden heeft gepland, moet het plannen van de aflevering opnieuw gebeuren. Dan kan ik niet, zoals nu, gewoon op record drukken en het overdoen. Het klaarzetten kost ook extra tijd.

Waar mijn energie naartoe gaat

Als ik kijk naar hoe ik mijn energie verdeel in mijn werkweek, dan vind ik mijn bestaande klanten het allerbelangrijkste: de mensen die in mijn programma deelnemen. Daar maak ik workshops voor en die coach ik dagelijks. Als de tijd die ik inruim voor mijn marketing daar te veel op drukt, doe ik natuurlijk mijn best om beide te bedienen. En dat is precies weer een laagje hierin waarvan ik zie: wacht even — is dat wat je wilt? Jezelf onder druk zetten om niemand tekort te doen, zodat je een podcast op camera kunt opnemen? Is het dat waard?

Mijn antwoorden heb ik nog niet; er zitten meerdere laagjes in. Dat is vaak het issue als je ergens niet uitkomt. Misschien blijf ik de podcast op camera doen, misschien hier in de kast, misschien kom ik uit op een hybride vorm. Het gaat erom dat jij mij hierin nu beter hebt leren kennen. Maar nu wil ik naar jou toe bewegen — naar de vraagstukken in jouw leven en het emotie-eten dat gaat over het ongemak van ergens je antwoord niet op hebben. Om je dan in de keuken te vinden en te zien dat je eet, terwijl je weet dat je geen honger hebt.

Wat maakt niet weten zo lastig?

De vraag is: wat gebeurt er in je als je dit tegenkomt? Welk ongemak gaat er door je heen? Als ik naar mezelf kijk en naar mijn eigen niet weten van dit moment, dan zie ik dat je daar een rusteloosheid bij voelt. Rusteloosheid in je lichaam is ongemakkelijk. Je kunt wel lekker in je tuin gaan zitten met een kopje koffie of thee, maar het is moeilijk om te zijn met wat je zintuigen waarnemen.

De schittering van de zon. De begrenzing tussen de schaduw van je parasol en je terrastegels. Misschien zo’n lief hondje dat bij je komt zitten, de bijen die om je heen zoemen, het briesje langs je blote armen. Al die fijne dingen om je heen lijken niet bij je binnen te kunnen komen, omdat jij in een rusteloosheid bent. Je zit daar wel, maar je ontspant niet.

Die rusteloosheid is een energie in je lichaam, een ongemakkelijke, gespannen lading. Wat veroorzaakt die lading? De gedachten die je hebt over je vraagstuk. Gedachten kosten je lichaam veel energie en veroorzaken de energie die door je heen gaat. De rusteloosheid van rusteloze gedachten ontstaat door het feit dat je je antwoorden niet hebt. Je zoekt naar je antwoord, maar je kunt het niet vinden.

Rusteloze gedachten

Wat me hierin opvalt: als je ergens je antwoord niet op hebt, willen je gedachten daar iedere keer opnieuw over beginnen. Je kunt met een boek in een hangmat gaan liggen of een wandeling maken met je hond — je wilt in het hier en nu zijn, maar je brein denkt iedere keer weer een vraagstuk over de balie naar je toe te moeten schuiven. Wat ga je hier nu mee doen? Kijk eens hiernaar. Hoe ga je dit oplossen? Iedere keer, zonder jouw toestemming, wordt het als het ware aan je opgedrongen.

Het Zeigarnik-effect

Dit heeft overigens ook een naam: het Zeigarnik-effect. Je kunt het opzoeken als je hierop wilt nerden. Je werkgeheugen kan niet voor je afronden. Er ligt een vraag waar je het antwoord niet op weet, en dus komt er geen afronding, geen voldoening van het antwoord. Dat open einde in je werkgeheugen maakt dat je werkgeheugen iedere keer opnieuw de loop opstart van het vraagstuk, zodat er gezocht kan worden naar de voldoening van het antwoord — de afronding. Als die afronding er niet is, is dit waar je last van hebt.

Dus: je lichaam is geladen en onrustig, en je hoofd begint ongevraagd de hele tijd opnieuw te zoeken naar een antwoord. Dat is vaak de reden waarom je op een gegeven moment zegt: nu wil ik gewoon wat eten om te vergeten. Eten om mezelf uit te zetten, om deze onrust van me af te laten glijden. Als je maar genoeg eet en jezelf verdooft met eten, gebeurt dat ook. Zo heb je dat emotie-eten ooit ontwikkeld. Het werkt — zij het tijdelijk, en daarna heb je er een andere onvrede bij gekregen. Maar het werkt.

Solide ja’s en solide nee’s

Wat kun je nu doen als je niet wilt eten? Hoe kun je jezelf helpen met niet weten? Dit is wat ik zie in het coachen van mezelf en van de mensen in mijn programma. Er zijn dingen die voelen als een solide ja in jezelf: direct, meteen — ja, dit wil ik. Andere dingen geven je een heel duidelijke, solide nee: daar hoef ik niet over na te denken, ik weet meteen dat ik dit niet wil. Als je die twee op de uiteinden van je vraagstuk zet, zul je zien dat jouw vraagstuk meerdere laagjes heeft. Ergens in het midden hangen de aspecten waar je nog geen antwoord op hebt.

Dat ik met jou een relatie wil bouwen via marketing, is voor mij een solide ja. Er is een heel duidelijke reden waarom ik deze podcast ooit ben begonnen. Die wordt aan de ene kant gedragen door mijn missie: de pijn van mijn strijd met eten en alles wat ik daarin leerde over dat wilskrachtmodel. Waarvan ik zag: dit moet stoppen. Voor de generaties na mij, voor al die jonge meiden en jongens die in dezelfde valkuil tuimelen.

Ik wil een bijdrage leveren aan de tijdgeest, aan het gedachtegoed, aan de ontmanteling van het gevaar van de dieetindustrie. Dat gladde ijs waar je je op begeeft zodra je aan voedselrestrictie doet en je primaire behoefte aan voedsel frustreert met regels — hoe mooi ze ook aan je worden verkocht — dat moet stoppen. Iedereen mag weten welk risico er kleeft aan voedselrestrictie. Dat is mijn missie.

Mijn solide ja’s voor een podcast

Daaronder hangt mijn werk als coach en het werven van klanten. Ook daarin zie ik een heel solide ja om een podcast te maken. Als je overweegt om met mij te werken, wil je mij natuurlijk eerst leren kennen. Wat zijn mijn overtuigingen, mijn filosofieën, mijn concepten, mijn ideeën? Vind ik je leuk, voel ik een klik? Ben ik van je gecharmeerd, maar vertrouw ik je ook? En merk ik dat ik al resultaat kan boeken alleen al door naar jouw podcast te luisteren? Want dan weet ik: als ik bij je in het programma stap, krijg ik daar nog veel meer van. Dan gaan we echt met elkaar in gesprek en gaat mijn ontwikkeling nog veel sneller. Dat zijn mijn solide ja’s voor een podcast.

In jouw vraagstuk — welk vraagstuk dat ook is — zullen een paar solide ja’s zitten. Aan het andere uiteinde zitten misschien een paar solide nee’s. Voor mij is de solide nee: als mijn marketing de aandacht, tijd, capaciteit en energie voor de klanten in mijn programma onder druk zet, dan is het een nee. Als ik mijn werk niet meer leuk zou vinden, is het een nee. Maar daartussenin, in dit vraagstuk van op camera of alleen met de microfoon, zitten meerdere laagjes. Die ben ik nu aan het aftasten, en mijn antwoord heb ik nog niet. Zo is het ook voor jouw vraagstuk.

Tijd nemen voor je vraagstukken

Voor mij zijn er altijd twee momenten in het jaar waarop ik heel bewust de tijd neem voor vraagstukken. Dat is in de vakantie, na mijn eerste half jaar werken. Dan wil ik in mijn vrije tijd, op die fijne plek ver weg van mijn werk, kunnen nadenken en reflecteren — op mezelf, mijn werk, mijn doelen, mijn verlangens. Aan het eind van het kalenderjaar doe ik dat ook. Dat valt samen met mijn verjaardag: een perfecte tijd om in die stille kerstperiode, bij kaarslicht en haardvuur, flink te schrijven en te reflecteren op het jaar. En te onderzoeken wat voor mij het volgende jaar belangrijk is.

Als jij ook graag reflecteert, is dit misschien zo’n moment dat je zegt: ik kijk deze zomer een vraagstuk aan. Wat wil ik daarmee, en hoe kan ik dat onderzoeken?

Stap één: waarnemen wat er gebeurt

De eerste stap, als je niet wilt emotie-eten vanuit twijfel en besluiteloosheid, is waarnemen wat je in je lichaam voelt en herkennen wat dat veroorzaakt. Je brein dat het er ongevraagd de hele tijd over wil hebben, en je lichaam dat de lading daarvan bij zich draagt — de energie van de voldoening die je werkgeheugen niet kan vinden, omdat je het antwoord niet kunt vinden. Als je dat er laat zijn, kun je jezelf vervolgens gaan helpen door in kaart te brengen: wat zijn de solide ja’s op het ene uiteinde, wat zijn de solide nee’s op het andere uiteinde van mijn vraagstuk, en wat hangt daartussenin?

Wat daartussenin hangt, zijn meerdere delen van jezelf die andere belangen behartigen en andere ideeën hebben. Het deel van mij dat nieuwsgierig is aangelegd en open en onderzoekend is, zegt ja. Het deel in mij dat een leercurve volledig accepteert, zegt ja. En dan is er het deel in mij dat zegt: als ik me na een half jaar nog geremd voel, weet ik niet of het zijn doel volledig dient — want uiteindelijk gaat het erom dat jij met mij die connectie kunt bouwen. Als ik daarin geremd word, wat heb je er dan aan dat je mij kunt zien?

Meerdere laagjes dus, die ik aan het aftasten ben — en ze hebben allemaal waarde. Al je belangen hebben hun waarde. Je werk leuk vinden heeft voor mij grote waarde, en mijn marketingbelang heeft waarde. Tussen die belangen in merk je dat het schuurt, dat er contrast zit. Het antwoord is daarin niet eenduidig.

De verlossing: vertrouwd raken met je vraagstuk

Nu komt de verlossing — de derde stap. Nadat je de tijd hebt genomen om je solide ja’s en je solide nee’s in kaart te brengen, breng je ook alles in kaart wat daartussenin hangt aan belangen, verlangens en gevoelens. Wat er dan gebeurt, is dat je ziet dat je nog steeds je antwoord niet hebt — maar je begrijpt iets beter waaróm je dat nog niet hebt. In het begrijpen van jezelf leer je jezelf beter kennen.

De onrust die je voelt is niet direct weg, maar — en dat is de winst van deze oefening — je raakt vertrouwd met het vraagstuk. Je groeit in de acceptatie ervan, omdat je kunt zien waarom je je antwoord nog niet hebt. Dat maakt in de volgende fase dat je nog steeds je antwoord niet hebt, maar de onrust wél verdwijnt. Hoe fijn is dat? De onrust kan verdwijnen zonder dat je je antwoord hoeft te hebben.

Rust zonder antwoord

Dat betekent dat je je hebt leren verhouden tot het vraagstuk. Je wordt er niet meer door ingezogen en je wordt er niet meer onrustig van. Niet meer gestrest, niet meer rusteloos. Het is oké dat je je antwoorden nog niet hebt, want je begrijpt nu ook waarom. Je kunt het voor jezelf laten liggen: ja, dit ben ik aan het aftasten, dit ben ik aan het verkennen, en daar heb ik wat tijd voor nodig. Want het contrasteert met elkaar, en het is allemaal van waarde.

Als je in die fase belandt, is de urgentie eruit. Je werkgeheugen houdt erover op — het continu willen spinnen, het rumineren op ‘wat wil ik hier nou mee, ik weet niet wat ik moet doen’. Je weet niet wat je wilt doen, en dat is oké. Er komt rust. De rust keert terug in je hoofd en in je lichaam, terwijl je nog steeds je antwoord niet hebt. Dit is de groei die ik je wil laten zien, die voor je mogelijk is in het niet weten.

Dus doe dit. Werk het uit voor jezelf en accepteer. Maar doe het niet — heel belangrijk — met de agenda om de rusteloosheid eruit te krijgen. Zodra je een emotie weg wilt hebben, houd je hem juist in stand. Doe het om jezelf beter te leren kennen en jezelf te ondersteunen in het niet weten. Als je dan op die plek bent van ‘ik weet het nog niet en dat is oké’, en de rust is teruggekeerd, ben je iemand geworden die hiermee overweg kan. Dat is zo waardevol.

Er komt altijd een volgende vraag

Want dit is wat ik weet: er komt altijd een volgende vraag waar je het antwoord niet op hebt. Dus dat haasten, het zo snel mogelijk willen oplossen omdat je denkt dat dan de rust kan terugkeren — nee, zo werkt het niet. Dan blijf je altijd een slaaf van zo snel mogelijk ergens je antwoord op moeten hebben, omdat je de rust zoekt in het vinden van het antwoord.

Wat ik je hier laat zien, komt voort uit mijn besluit van jaren geleden: ik wil liever voelen dan eten. Ik wil weten wie ik word, wie ik ben zonder overeten in mijn leven. Dit is de waarde, de wijsheid die ik met je kan delen. Er komt altijd die volgende vraag waar je het antwoord niet op hebt. Anders ben je weer een slachtoffer van het niet hebben van je antwoord, en geloof je dat de rust pas kan terugkeren als je het antwoord hebt.

Forceren werkt niet

Er zijn nu eenmaal vraagstukken in je leven waarvan je het antwoord niet kunt forceren, omdat er meerdere laagjes en meerdere belangen in zitten. Als je gaat duwen en pushen om af te dwingen dat er zo snel mogelijk een oplossing komt, is het meestal niet je beste oplossing — want je belangen raken niet opgelijnd, daar neem je de tijd niet voor. Daarna voel je vaak een onvrede, omdat de consequenties van het erdoor duwen negatief zijn. De gevolgen zijn vaak ook negatief in je relaties: in hoe je iets erdoor hebt geduwd omdat jij de onrust in jezelf niet kon dragen. Daar voel je je dan ineens weer schuldig over.

Het is dus veruit in je eigen belang, in het belang van de mensen van wie je houdt en in het oplossen van overeten, dat je je leert verhouden tot het niet weten. Want er komt altijd een volgende vraag.

Waarom er altijd een volgende vraag komt

Waarom komt er altijd een volgende vraag? Omdat jij verandert. Als je niet zou veranderen, zou je morgenochtend het liefst als prinses of piraat verkleed de deur uit willen gaan — dan gedroeg je je nog steeds als een kind van vijf en dacht je dat het hartje winter een goed idee is om met blote benen naar school te gaan. Jij bent veranderd, je bent gegroeid. Wil je morgenochtend wél als prinses of piraat de deur uit? Go for it, neem een foto voor me. Ik vind je geweldig als je dat doet. Maar je begrijpt welke boodschap ik hier geef.

Jij verandert. Het niet weten — een vraagstuk tegenkomen waar je het antwoord niet op hebt — helpt jou om te laten zien hoe je veranderd bent. Wat waar is voor jou. Welke verschuiving er heeft plaatsgevonden in je waardes, je belangen, je drijfveren. Het wijst aan dat jij in evolutie bent, altijd in wording. Hoe fantastisch om jezelf daarin te leren kennen. Dat is de waarde ervan.

Als de wereld om je heen verandert

En als jij niet verandert — dat is nog een andere reden waarom je altijd een volgend vraagstuk tegenkomt — dan doet de wereld om jou heen dat wel. Dan krijg je een vraagstuk op je bord waar je misschien niet zelf voor hebt gekozen, maar het is er. Ben je bijvoorbeeld ineens boventallig: jij vindt je baan fantastisch en zou niet van baan willen veranderen, maar dat moet nu misschien wel, omdat de organisatie om jou heen is veranderd. Dan ligt er een vraagstuk. Piekeren, denken dat je zo snel mogelijk moet weten waar je aan toe bent, en je niet kunnen verhouden tot de onrust van niet weten — dat is de reden waarom je overeet. Je maakt jezelf vrij en onafhankelijk als je dit beter in jezelf leert begeleiden.

Niet haasten, maar onderzoeken

Dus als je een vraag tegenkomt: probeer niet te haasten, want er komt altijd weer een volgende vraag. Haasten is niet de oplossing, en het zo snel mogelijk weten evenmin. Jezelf goed leren kennen en je openstellen voor de onrust in je lichaam — dat is degene die je wordt, de persoon die je bent als je niet overeet. De oplossing is niet om zo snel mogelijk je beslissing te nemen, maar om de gelaagdheid van je verlangens te onderzoeken en af te tasten, terwijl je al besloten hebt dat daar waarde in te vinden is.

Dan kun je gaan ervaren dat er een volgende fase komt waarin je je antwoord nog niet hebt, maar de rust in je hoofd en je lichaam is teruggekeerd — en er een vraagstuk in je leven ligt waar jij oké mee bent. Prachtig vind ik dat. Daar ligt je wijsheid. Daar ligt het dieper leren kennen van jezelf, en het verliezen van gewicht dat niet meer terugkomt. De wereld om je heen kan veranderen; jij hoeft dat niet allemaal in de hand te hebben. Wat een grote bevrijding is dat.

Tot volgende week

Mijn vraagstuk neem ik mee de komende weken. Ik kijk naar mijn belangen en mijn ideeën, en je ziet mij weer op camera of hier in de podcast. Ik zou het geweldig vinden als je mij een review geeft en me laat weten dat je de podcast waardeert. Die feedback, die resonantie, stimuleert mij enorm. Dit werk doe ik voor jou — dus als je mij laat weten hoe dit bij je binnenkomt, vind ik dat fantastisch. Het helpt natuurlijk ook om de podcast vindbaar te maken. Dus boost hem voor me. Laat me weten: die Etenslessen van jou, kom ermee door — on camera, off camera. Daar doe je mij een heel groot plezier mee.

Dit was hem. Ik wens je een heerlijke dag, ook in het niet weten. Wat ben ik dankbaar dat je hier bent.