Als er een weg bestaat waarlangs je overeten opruimt en gewicht verliest dat niet meer terugkomt, zou je die weg dan willen bewandelen? Ik vond die weg. Overeten is de weg uit overeten. Dit idee is simpel en als je er goed over nadenkt ook logisch. Zoals je een kamer ook opruimt door alle rommel door je handen te laten gaan.
Maar dit idee staat natuurlijk haaks op alles wat je eerder hebt geleerd over gewichtsverlies. Daarom pak ik dit onderwerp vandaag voor je uit. Waarom is overeten de ideale weg uit overeten? En waarom werkt dit ook voor jou? Na deze les weet je het antwoord. Ga luisteren!
Stel dat er een weg bestaat waarlangs je overeten opruimt en gewicht verliest dat niet meer terugkomt. Zou je die weg dan willen bewandelen? Ik vond hem namelijk. Overeten is de weg uit overeten. In deze les, aflevering 344 van de podcast, leg ik de kern van mijn filosofie aan je uit. Diëten werken voor je lijf, maar meestal niet voor je hoofd.
Je luistert naar Etenslessen, de podcast over het oplossen van overeten en blijvend gewichtsverlies. Mijn naam is Marjena Moll. Ik ben coach. Ik introduceer je graag in mijn lessen en concepten over het veranderen van je relatie met eten. Je hebt daar geen dieet voor nodig. Je maakt een einde aan de strijd met eten en je verliest gewicht dat niet meer terugkomt.
Welkom in de podcast van Etenslessen. Ik realiseerde me deze week dat ik nog niet eerder een les heb gemaakt over de kern van mijn filosofie. Daar heb ik ruim twintig jaar geleden namelijk mijn methodiek omheen gebouwd. Alle lessen die je hier in de podcast tegenkomt zijn stukjes uit die methodiek: ideeën, inzichten, uitstapjes daaromheen. In deze les wil ik de kern voor je uiteenzetten. Dan weet je precies waar ik in geloof en waar ik op coach. En je weet waar het succes van de mensen in mijn programma vandaan komt.
Ruim twintig jaar geleden ontdekte ik een perfecte, ideale weg waarlangs je overeten opruimt. Je werkt het echt uit je systeem. Je bouwt een nieuwe relatie met eten die eruitziet zoals jij dat wilt, en je verliest gewicht dat niet meer terugkomt.
Ik ontdekte toen dat overeten de weg is uit overeten. Als je overeten in je voordeel leert gebruiken, kun je het opruimen. Dit idee is simpel en, als je er goed over nadenkt, ook logisch. Je ruimt overeten op door het tegen te komen. Dat werkt zoals je een kamer alleen maar kunt opruimen: door alle rommel door je handen te laten gaan. Je bedenkt van tevoren hoe je wilt dat de kamer eruitziet en je definieert wat voor jou de rommel is. Die rommel ruim je op door hem tegen te komen.
Als je dit principe omarmt, gebeurt er iets heel belangrijks waarmee alles voor je verandert. Je angst om te falen verdwijnt, je angst voor overeten verdwijnt en je angst voor aankomen verdwijnt. Dat komt doordat je ziet dat het werkt. Je overeet steeds minder. En als je het doet, blijf je daar steeds minder lang in hangen — en je verliest gewicht. Met een specifiek, goed uitgewerkt proces dat jou daarin ondersteunt en begeleidt, kom je niet alleen waar je wilt zijn. Je komt er ook zo snel mogelijk.
Dit is de kern van mijn filosofie. Dit is de ontdekking die ik deed. En dit is waar mijn eigen succes en het succes van de mensen in mijn programma vandaan komt.
Voor jou is het belangrijk om te weten dat het idee dat overeten de weg uit overeten is. Het staat natuurlijk haaks op alles wat je eerder hebt geleerd over gewichtsverlies. Als je een dieet volgt, mag je de regels niet verbreken. Als kind leerde je al dat er iets misgaat als je de regels verbreekt. Ik vertel je nu het tegenovergestelde, dus we kijken naar een herprogrammering. Dit is de weg waarlangs je juist je doel bereikt.
En dit is waarom. Als je iets nieuws wilt leren, zul je vaardigheden moeten ontwikkelen. Je kunt het nu nog niet, en die vaardigheden moet je opbouwen. Maar als je iets wilt afleren, moet je ook vaardigheden ontwikkelen. En dat kun je alleen op de plek doen waar je die vaardigheden nodig hebt. Dus in de situaties waarin je ze nodig hebt. Zolang je hier bij vandaan blijft, kun je onmogelijk die vaardigheden ontwikkelen.
Zolang je bang blijft voor overeten, kun je twee kanten op gaan. Je houdt dan vast aan het idee dat er iets misgaat als het gebeurt. Of je doet ze allebei — ik heb ze allebei gedaan.
In het ene geval kijk je weg om de pijn voor jezelf te verzachten. Je bedekt het dan met de mantel der liefde. Je zegt tegen jezelf: ik snap het, dit was ook je dag niet, je had het druk, dingen liepen anders. Misschien had je slecht geslapen, je bent moe, overprikkeld — ik snap het, morgen weer een dag. Dit is weliswaar heel zachtaardig, maar je leert er niets van. Als je overeten op deze manier parkeert en eroverheen stapt, kun je niet verder komen. Je blijft overeten.
De andere weg is de weg waarlangs je overeten koste wat het kost probeert te voorkomen. Het is alsof je diep inademt, je adem vasthoudt en een zwembad inspringt. Onder water probeer je dan zo snel mogelijk naar de overkant te zwemmen. Aan de andere kant, op je streefgewicht, kom je weer boven water. Het is je gelukt, je hebt je streefgewicht behaald, maar ook hier heb je niets geleerd. Je blijft overeten, het komt terug. Alle problemen in je omgang met eten waar je nu last van hebt, blijven bestaan en blijven terugkomen.
Maar als je overeten met de juiste stappen in je voordeel leert gebruiken, verandert alles en kun je het opruimen. Dat beloof ik. Je leert precies wat je nodig hebt langs jouw Etenslessen — vandaar ook de naam. Om die herprogrammering, het idee dat er iets misgaat en dat je iets fout doet, eruit te krijgen.
Wat je hier tegenkomt is geen falen, maar een Etensles. Je bent precies op de plek waar je moet zijn om de vaardigheden te ontwikkelen die je nodig hebt. Die vaardigheden heb je nodig om nieuw gedrag te leren, of om gedrag af te leren. Voor beide heb je vaardigheden nodig.
Dus de vraag is: hoe wil je dat jouw kamer eruit gaat zien? En wat definieer jij als de rommel in die kamer?
Ik wilde zelf twee dingen: gewicht verliezen dat niet meer terugkwam, en een nieuwe relatie met eten. Gewicht verliezen dat niet meer terugkwam betekende voor mij dat ik af wilde van het eindeloze jojoën dat ik deed. Ik wilde een gewicht bereiken dat ik herkende als kloppend voor mij — fantastisch, mijn ideaal. Het was mijn ideale, optimale vitaliteit: een gewicht waarin ik mij onbelast voelde.
Dat betekende voor mij dat ik al het gewicht wilde kwijtraken dat aan mijn lichaam was blijven plakken. Het kwam door dwangmatig overeten, eetbuien en onbewust eten. Ik bleef opscheppen omdat het gewoon lekker was, maar ik was uit contact met wat mijn lichaam eigenlijk wilde. Al dat overeten, al dat gewicht wilde ik eraf hebben. En ik wilde daarbij uitkomen op iets waar ik bijna niet van durfde te dromen. Toch herkende ik het als mijn ideale vitale gewicht, mijn ideale vitale lichaam. En dat heb ik langs deze weg gecreëerd.
Ik kwam op een punt waarop ik zag: mijn weegschaal staat alleen maar naar stof te happen. Ik heb hem niet meer nodig voor geruststelling of bevestiging. Het gewicht dat ik nu heb, is mijn nieuwe normaal geworden. En dat bleef zo — ook na mijn zwangerschappen. Ook voor, tijdens en na de overgang, tot ver voorbij de overgang.
Mijn nieuwe gewicht was mijn nieuwe normaal. In de winter zat ik net iets boven dat ideale gewicht, elk jaar opnieuw. In de zomer zat ik net iets eronder, ook weer elk jaar opnieuw. Mijn lichaam had helemaal haar weg gevonden naar mijn ideale, optimale vitaliteit. Dus hoefde ik me nooit meer af te vragen of ik mijn zomerkleding van vorig jaar nog zou passen. Trok ik met kerst of een ander belangrijk feest een kerstjurk of jumpsuit uit de kast? Dan hoefde ik me nooit af te vragen of ik daar nog in paste.
Dat was wat ik wilde creëren, en dat was niet waar ik vandaan kwam. Ik heb jarenlang overgewicht gehad en ik heb jarenlang gejojood. Ik ben ook een aantal jaren slank geweest, maar in een continue spanning om dat gewicht ook weer te kunnen verliezen. Nu is dat helemaal voorbij.
Wat ik ook wilde, was een nieuwe relatie met eten. Ik zou die omschrijven als kalm, stabiel, betrouwbaar, zorgeloos en vrij. Als een oase van rust in mijn hoofd. Ik wilde kunnen genieten van mijn maaltijden en er daarna niet meer over hoeven nadenken. Ook dat is me gelukt, en ook daar kom ik niet vandaan.
Ik had last van food noise, zoals dat nu wordt genoemd. Het was een continu ongewenst verlangen naar eten, elke dag opnieuw, zeven dagen in de week, en ik werd er wanhopig van. Ook had ik last van dieetregels die ik niet meer uit mijn hoofd kreeg. Bij alles wat ik at, hield ik bij hoeveel ik al eerder had gegeten. Ik hield bij wat ik nog ging eten en wat ik niet had moeten eten. En ik hield bij hoe ik dat ging compenseren. Ik had last van schuldgevoel als ik iets at wat niet in het lijstje van gezond of ideaal eten hoorde.
Eten was enorm beladen geraakt. Als ik ervan wilde genieten, was het ook een soort free-for-all waarin ik mezelf toestond om los te gaan. Dat voelde ook helemaal niet prettig. Ik had geen fijne relatie met eten, geen zorgeloze omgang met eten. Ik voelde me uit controle of gespannen in controle. Eten vond zijn weg gewoon niet voor mij, en dat was mentaal een enorme belasting.
Het was emotioneel een belasting. Het voelde alsof mijn omgang met eten als het ware een dubbele bodem in mijn leven was. Ik had mijn normale uitdagingen in mijn leven, zoals ieder mens die heeft. Dit kwam daar nog eens bovenop, belast met schaamte, want in mezelf leefde een groot innerlijk conflict. Hoe kon het dat ik aan de ene kant zo graag goed voor mezelf wilde zorgen en zo graag niet wilde overeten? Terwijl ik aan de andere kant niets liever wilde doen dan overeten. Ik begreep dat niet van mezelf.
Ik had last van eetbuien, emotie-eten, dwangmatig eten en een fixatie op dieetregels. Sport stond alleen in de context van mijn gewicht en mijn omgang met eten. Soms verviel ik in verwaarlozing en at ik alleen nog maar gedachteloos, op impuls. Ik was dan gewoon zo moe van dit gevecht. En wat ik wilde creëren, stond daar echt heel ver vandaan.
Ik wilde een relatie met eten waar ik niet meer over piekerde, die zorgeloos en vrij voelde. Ik genoot van mijn omgang met eten, waarin alles zijn weg had gevonden: gezond eten, ongezond eten, alles inclusief. En ik heb dat gecreëerd, langs deze weg: de weg van overeten als de weg uit overeten.
Dit succes, deze enorme transformatie, was zo betekenisvol voor mij in mijn leven. Ik wist daarna: ik heb nu iets in handen wat ongelooflijk waardevol is voor andere mensen. Ik kende bijna niemand — vrouwen dan — met een compleet zorgeloze omgang met eten. Op dat moment was ik al coach. Ik had een coachopleiding gevolgd en werkte in het bedrijfsleven als coach. Ik had genoeg werk in loopbaancoaching, teamcoaching en andere vormen van coaching, één op één of in teams.
Maar toen ik dit echt helemaal op zijn plek kreeg, herkende ik mijn eigen methodiek in alles wat ik had geleerd. Toen zag ik het: ik wil niets liever dan dit werk aanbieden aan mensen die wanhopig op zoek zijn naar hun eigen oplossing. Een oplossing voor hun omgang met eten en hun gewicht. Ik begon eerst aan huis met één-op-één coaching, om uit te proberen of dit ook voor andere mensen werkte. De ene cliënt na de andere behaalde haar doelen — de één na de ander, na de ander.
Toen heb ik uiteindelijk in 2015 mijn groepsprogramma geschreven, gebouwd en online gezet. Daarna ben ik groepen gaan begeleiden door het hele traject heen. Toen ik meer klanten kreeg dan ik aankon, bouwde ik dat om naar een programma waar je kunt instromen wanneer jij dat wilt. Je hoeft dan niet stap voor stap mee te komen met een groep die misschien sneller of langzamer gaat dan jij. Je kunt je eigen tempo volgen en op elk moment coaching krijgen. Zo is het organisch gegroeid, door het succes dat het genereerde.
Verreweg de meeste mensen die in mijn programma stappen, komen via via. Dat is indrukwekkend, omdat mensen het lastig vinden om naar buiten te treden met hun verhaal en hun omgang met eten. Er rust nog steeds een stigma op, in de volksmond, waarin dikheid wordt geassocieerd met luiheid. Het wordt ook geassocieerd met een gebrek aan matigheid en een gebrek aan zelfbeheersing. Dat zijn allemaal eigenschappen waar we moreel moeite mee hebben in onszelf. Als er dan een programma is dat zoveel mensen via via weet aan te trekken, betekent dat iets. Er gebeurt iets bijzonders in de transformatie van de mensen in mijn programma.
En dat is niet alleen dat ze meemaken wat ik hier nu uitleg, namelijk dat ze merken dat het werkt. Gaandeweg overeten ze steeds minder en blijven ze daar steeds minder lang in hangen, en ze verliezen gewicht. De schaamte rond overeten verdwijnt. Je gelooft niet meer dat je iets slechts doet of iets fout doet. Je gelooft niet meer dat je iets doet waar andere mensen geen last van hebben. Hierin herken je je menselijkheid, en er wordt iets genormaliseerd in mijn community wat enorm bekrachtigend en bevrijdend is.
Die herprogrammering krijg je natuurlijk factor tien als je omringd wordt door mensen die al verder zijn dan jij op dat pad. Zij delen hun ervaringen binnen een context van leren en bouwen zoals je nog nooit hebt gehoord of geobserveerd. Je weet niet wat je overkomt, en je denkt: wow, dit is een andere manier van kijken. Het is een andere manier van denken. En je krijgt de tools aangereikt waarmee je de vaardigheden ontwikkelt waar ik het eerder over had. Het zijn de vaardigheden waarmee je iets leert wat je nu nog niet kunt. En het zijn de vaardigheden waarmee je iets kunt afleren wat je nu nog niet kunt.
Dit is de kern van mijn filosofie: overeten is de weg uit overeten, en zo is het altijd al geweest. Als je deze switch maakt en dit idee omarmt, kan er echt iets voor je veranderen.
Mijn methodiek gaat over alles wat je nodig hebt aan vaardigheden. Het gaat om hoe je omgaat met je gevoelsleven, je zenuwstelsel en je eigen denken. Het gaat ook om de samenwerking met je lichaam: wat je lichaam je vertelt over welk eten wel en niet bij je past. En het gaat om hoe je daar zelf zo mentaal in thuisraakt en op aansluit dat het niet iets is wat je volhoudt. Het is geen kwestie van goed doen, maar een natuurlijke aansluiting bij jouw eigen verlangen naar vitaliteit.
Het gaat dus niet meer over het goed doen of fout doen. Belangrijker is dat je beweegt in de richting waarvan je voelt: ah, nu klopt het, nu valt het op zijn plek. Ik merk dat de kwaliteit van mijn omgang met eten verbetert, steeds beter gaat voelen, steeds meer voor me klopt. En ik merk dat ik een nieuwe relatie met eten bouw waar mijn lichaam mij in volgt. Je lichaam volgt. In diëtiek is je lichaam het project dat je aanpakt met gedragsregels. Maar hier komt je verandering van binnenuit.
Mijn unieke vijfstappenproces — de methodiek van Etenslessen — is op deze filosofie gebouwd en alleen in mijn programma verkrijgbaar. Al het succes van Etenslessen komt hieruit voort. Ik ben niet zo consciëntieus of routinematig in het verzamelen van alle successen uit mijn community om met je te delen. Dat komt doordat ik, als ik in die community ben, aan het coachen ben en er voor mijn klanten ben. Op dat moment heb ik mijn coachpet op. Dan ben ik alleen bezig met iemand helpen naar haar volgende doorbraak — niet met mijn marketing. Ik zou dus nog veel meer reviews met je kunnen delen. Maar dan zou ik daarna meteen mijn marketingpet moeten opzetten en al die successen eruit moeten plukken.
Maar je kunt je tijd maar één keer besteden. Het continu bijhouden van alle reviews is voor mij niet de prioriteit. Wat ik vooral waardevol vind, is klantsucces. Ik vind het waardevol dat mensen daarna aan hun eigen naasten vertellen wat ze hier leren. Ze vertellen dan dat het niet alleen hun omgang met eten en vitaliteit verandert, met hun lichaam en gewicht. Het verandert henzelf. Dat iemand dat vertelt aan haar vriendin, heeft voor mij uiteindelijk de meeste waarde. Maar alle reviews die je leest op mijn website of in mijn e-mails, of die je hoort in mijn podcastinterviews. Die komen allemaal voort uit deze filosofie.
Overeten is de weg uit overeten, en zo is het altijd geweest. Als je zo snel mogelijk overeten uit je systeem wilt werken, is mijn vijfstappenproces daarvoor de gedegen methodiek. Dat proces bestaat al heel lang. Ik heb het geslepen langs het coachen van meer dan tweeduizend mensen in de afgelopen veertien jaar. Zo creëer je zo snel mogelijk waar je naar verlangt.
Luister er nog een keer naar. Dan kun je goed tot je laten doordringen wat het bewijs is van de stappen die ik hier uitleg. Alles kan voor je veranderen op het moment dat je dit idee omarmt. Dan kun je je angst voor overeten, je angst om te falen en je angst voor aankomen loslaten. Het zijn allemaal angsten die je juist gevangenhouden in de relatie met eten zoals je die nu hebt. En ze houden je ook weg van de stroomversnelling waarin je terecht kunt komen als je die andere route kiest. Dat is de route waarin je gelooft dat overeten de weg uit overeten is. Dat is life changing.
Maak notities, laat dit op je inwerken, en meld je aan voor mijn wachtlijst. Als je denkt: ik zie het nu en ik wil zo snel mogelijk komen waar ik wil zijn. Dan vind je mijn wachtlijst via Etenslessen.com. Daar begeleid ik je met de unieke methode van Etenslessen. Ik ben er volgende week weer. Tot dan!
Je hebt geleerd om eten te beheersen. Maar vrijheid voelt anders. Vrijheid is luisteren naar je lichaam, je verlangens en waarheid. Het is stoppen met vechten en beginnen met begrijpen.
Dit zijn jouw etenslessen. Geen regels die je moet volgen, maar ontdekkingen die je mag doen. Als eten een worsteling is, is er iets in jou dat gehoord wil worden.
Overeten is de rook – niet het vuur. In mijn boek neem ik je mee in een nieuwe omgang met eten.