Afl. 334 Obstakels in je momentum

Je hebt momentum en je verliest gewicht. Je overeet niet en je bent zo trots op jezelf!  Je voelt je geweldig tot je een obstakel tegenkomt. Je bent van slag en ziet jezelf langzaam afglijden in oud gedrag. Je sport niet meer en kiest steeds vaker voor eten wat je duf en lusteloos maakt. Je ziet het gebeuren, je verliest je momentum. Ik herken het patroon. 

Continuïteit was mijn grootste struikelblok. Ik help je daar in deze les verandering in brengen. Wat kan je doen? Welke gedachten kunnen je helpen? Ik geef het antwoord in deze onmisbare les over obstakels in je momentum. Luister nu naar aflevering 334 van de podcast Etenslessen: Obstakels in je momentum

Wat je ontdekt:

• Waarom je momentum verliest
• Hoe je momentum creëert en behoudt
• Gedachten die je daarbij helpen
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen

Afl. 334: Obstakels in je momentum

Dit is de vierde en laatste aflevering in een serie over blijvend gewichtsverlies. Na plezier, gemak en momentum gaat het nu over wat er gebeurt als je een obstakel tegenkomt — en hoe je je momentum dan toch gaande houdt.

Obstakels buiten jezelf én in jezelf

Er zijn twee soorten obstakels: obstakels die buiten jezelf liggen, en obstakels die in jezelf zitten. Met obstakels buiten onszelf gaan we doorgaans veel makkelijker om. Als er brand uitbreekt in je huis, is iedereen om je heen begripvol. Er is een duidelijk obstakel, en niemand oordeelt.

Maar bij obstakels in jezelf — een hormoonschommeling, stemmingswisselingen, de overgang, een stuk in jezelf wat je nog niet begrijpt — zijn we geneigd tot schaamte en zelfkritiek. Juist voor vrouwen is het zo belangrijk om dat niet te doen, maar te kiezen voor gelijke behandeling. Elk obstakel in jou heeft recht op dezelfde oordeelvrije ruimte als een obstakel buiten jou. Dat is iets heel anders dan zelfmedelijden — het is gewoon eerlijk en gelijkwaardig met jezelf omgaan.

Mijn eigen obstakel: de diagnose van Bob

Twee jaar geleden kreeg mijn man Bob de diagnose kanker. Dat zagen we totaal niet aankomen. Als er iemand is die gezond leeft, dan is het Bob: zes dagen per week naar de sportschool, niet roken, niet drinken, geen belangstelling voor snacks. En toch kan zoiets je overkomen.

Wat volgde was een periode vol onderzoeken, behandelplan, chemo, bestraling en een ingreep. De prognose was gelukkig heel goed — hij is nu volledig hersteld en heeft sindsdien al zijn persoonlijke fitnessrecords verbroken. Maar in die periode wisten we niets van wat ons te wachten stond.

Wat het extra zwaar maakte: Bob doet binnen Etenslessen alles wat ik niet doe. De customer service, de techniek, de financiën. Ineens stonden er twee pijlers tegelijk onder druk: mijn privéleven én mijn bedrijf. En alsof dat niet genoeg was, had ik ook nog de deadline van mijn boek. Mijn uitgever had duidelijk gemaakt: deze keer moest het boek er echt komen.

Het eerste wat er anders uiting gaat

Als ik eerlijk ben: als er iets overboord moest, was het altijd mijn zelfzorg. Bewegen, voeding — dat was het eerste wat ik losLiet als ik me overspoeld voelde. Want ik wilde er zijn voor de kinderen, voor mijn bedrijf, voor Bob. En mezelf? Die zette ik tijdelijk op de laatste plaats.

Dat zal je misschien herkennen. Het gevoel van: ik kan dit er even niet bij hebben. Eerst de verbouwing, eerst die verhuizing, eerst zorgen dat mijn kind dit of dat. En dan de zelfzorg die stilletjes verdwijnt.

Maar dit keer nam ik de tijd om een heldere beslissing te nemen. Niet ‘ik zie wel hoe het gaat’, maar: ik committeer me ook aan mijn zelfzorg. Dat is een groot verschil. Als je besluit dat zelfzorg een commitment is — net als je werk, je relaties, je gezin — dan verandert de vraag. Niet meer ‘lukt het nog?’, maar: ‘wat heb ik hiervoor nodig?’

Jezelf serieus nemen: hulp inschakelen is leiderschap

Als je jezelf serieus neemt, maak je onderscheid tussen twee dingen: zelfredzaamheid laten zien, of jezelf daarmee in de voet schieten. ‘Je moet dit toch ook zelf kunnen’ is soms precies de aanmoediging die je nodig hebt — bij een klein obstakel, iets wat even tien minuten extra vraagt. Dat klopt dan.

Maar als het gaat om doelen waarbij je vaardigheden ontwikkelt — het oplossen van overeten, een bedrijf bouwen, een boek schrijven — dan is ‘je moet het zelf kunnen’ geen leiderschap. Dan is het ego. Leiders omringen zich met specialisten. Leiders schakelen de hulp in die ze nodig hebben.

Dat deed ik ook. Ik liet me coachen, meer dan ooit. Omdat ik mezelf serieus nam in mijn commitments, en omdat ik precies wist wanneer ik mezelf ermee zou tegenhouden.

De gedachten die mij op koers hielden

Momentum is veel moeilijker op te starten dan te continueren. Als je het eenmaal hebt, krijg je voor een deel de energie die je erin stopt ook terug — zoals dat vliegwiel op de hometrainer. Dat was de eerste reden om mijn momentum nu niet te laten glippen: ik word geholpen. En juist in een periode als deze had ik die energie hard nodig.

De tweede gedachte ging over mijn kinderen. Ik wil hun kunnen voorleven hoe je door moeilijkheden gaat zonder vluchtgedrag. Niet als prestatiedrang, maar als geschenk: als zij ooit in een moeilijke periode zitten, wil ik kunnen zeggen — dit is hoe ik het deed. En ik wil dat ze zich geen zorgen hoeven maken om mij, omdat ze kunnen zien dat ik goed voor mezelf zorg.

Er voor Bob kunnen zijn

Als het goed met mij gaat terwijl Bob door een zware behandeling gaat, ben ik de beste partner die ik voor hem kan zijn. Als ik mezelf verwaarloos, kijkt hij met lede ogen toe — en dat helpt niemand. Dus ook dat was een reden: ik zorg goed voor mezelf, zodat ik volledig aanwezig kan zijn voor hem.

Dat is geen zelfzuchtigheid. Dat is de enige manier waarop je duurzaam voor een ander kunt zorgen.

De menopauze als extra reden

Ik ga nu negen jaar door de menopauze. In de aanloop merkte ik dat mijn lichaam duidelijker met me begon te praten — over wat ik at, over slaap, over energie. Opvliegers, stemmingswisselingen: mijn systeem werd gevoeliger afgestemd. Maar omdat ik zo goed ben geworden in mijn lichaam de leiding geven, werd dat een mooie verkenning. Mijn vitaliteit nam toe — terwijl de verwachting was dat het alleen maar minder zou worden.

Wat je in die fase absoluut niet wilt, is afglijden in overeten. Een suikerkater is echt — dat ontdekte ik al 23 jaar geleden. Niet als schuldgevoel, maar als biologisch feit: na een piek komt een dip. Slechter slapen, prikkelbaarheid, een vlakke stemming, weinig veerkracht. Dat is het laatste wat je nodig hebt als je midden in een zware periode zit.

Ik wil weten wie ik ben zonder overeten

De diepste reden van allemaal: ik wil weten wie ik ben zonder overeten in mijn leven. Ik wil intiem zijn met mijn gevoelsleven, mijn gedachtenwereld, mijn vitaliteit. Dit is mijn tijd op aarde — en ik wil erbij geweest zijn. Niet weggedoken, niet uitgecheckt, maar volledig aanwezig.

Want als ik moeilijke ervaringen mis omdat ik ze niet wil voelen, mis ik ook wat ze me brengen: inzicht, wijsheid, een rijker leven. Achteraf ben ik altijd blij als ik opdaagde. Ook als het zwaar was.

De mensen in mijn programma willen dat ook. In de coachsessies zie ik het keer op keer: als iemand een obstakel aankijkt zonder weg te lopen, inspireert dat de anderen. Ze zeggen het zelf: jouw coaching was ook mijn coaching. Dat maakt het krachtveld in de groep zo groot.

Momentum is geen ijzeren discipline

Tot slot wil ik dit nog duidelijk maken: je momentum gaande houden is iets heel anders dan jezelf onder druk zetten met rigide discipline. Als je onder moeilijke omstandigheden controlerend wordt — strikt, dwingend, inflexibel — dan doe je iets anders. Dan handel je vanuit angst, niet vanuit verlangen.

De gevolgen zijn herkenbaar: blessures, slechter slapen, het plezier verdwijnt uit bewegen. Een buigen-of-barsten relatie met je zelfzorg. En omdat buigen niet lukt, barst je.

Momentum voelt anders. Het is soepel. Er is ruimte voor rust, voor plezier, voor humor. Terugkijkend op die periode met Bob: we hebben het ook echt fijn gehad samen. Er was ruimte voor lachen, voor verbinding. Dat is het resultaat van vaardigheden — niet van krampachtigheid.

Klaar voor meer?

Als je klaar bent om dit ook voor jezelf te leren, is Etenslessen nu open voor deelname — maar voor korte tijd. In de maand juni geef ik een driedaagse workshop waarin ik de drie stappen van momentum koppel aan de tools uit het programma. Zodat je in korte tijd precies weet wat je moet doen en denken, en je momentum op gang brengt — ook door de zomer.

Je ontvangt een gesigneerd exemplaar van mijn boek met een persoonlijk berichtje. En na de driedaagse is er open coaching, zodat je alles wat je hebt geleerd direct naar de praktijk kunt brengen.

Of je nu nieuw bent, al deelneemt, of na het programma tegen een nieuw vaardigheidsniveau aanloopt: deze driedaagse is voor jou. Ga naar Etenslessen.com en stap in.