Afl. 314 Herstel na een jeugd met emotioneel onvolwassen ouders

Deze aflevering is een vervolg op de vorige. Opgroeien met emotioneel onvolwassen ouders en het ontwikkelen van overeten gaan vaak samen. In dit vervolg bespreek ik het herstel dat nodig is om overeten los te laten. Blijvend gewichtsverlies is het resultaat van de persoonlijke ontwikkeling die je daarin doormaakt.

Gaandeweg kom je uit op een plek van meer welbevinden en het gewicht dat voor jou goed voelt en klopt. Ik bespreek de grootste uitdagingen in dit proces en geef een aantal behulpzame inzichten die je aanmoedigen en helpen.

---

Wat je ontdekt:

• Waar je nu staat in familierelaties
• het verschil tussen toxic en gezond gewichtsverlies
• Herstel in de relatie met je lichaam en eten
• Koop jouw exemplaar van het boek Etenslessen

---

Herstel na een jeugd met emotioneel onvolwassen ouders en het oplossen van overeten

Welkom bij deze aflevering van Etenslessen, de podcast over afvallen zonder dieet en het creëren van een geweldige relatie met eten. Mijn naam is Marjena Moll en ik ben je coach. Deze aflevering wordt een vervolg op de vorige over emotioneel onvolwassen ouders. Het onderwerp resoneerde enorm.

Er is veel herkenning in de uitleg over emotioneel onvolwassen ouders en veel herkenning in het ontwikkelen van overeten. Daarom maak ik deze les waarin ik het licht schijn op het herstel. Herstel na een jeugd met emotioneel onvolwassen ouders en het oplossen van overeten. Ik bespreek de grootste uitdagingen die je daarin tegenkomt en ik geef je ook het inspirerende perspectief op de mogelijkheden daarin.

Opgroeien met emotioneel onvolwassen ouders is absoluut een grote uitdaging. Er is veel werk wat je daarna zelf alsnog zult moeten doen. Maar je kunt overeten oplossen, je kunt gewicht verliezen dat niet meer terugkomt en uitkomen op een plek van steeds meer welbevinden. Welbevinden in jouw relatie met eten, in de relatie met jezelf en in je leven van alledag.

De situatie waarin je uitkomt: familierelaties inventariseren

Allereerst wil ik kort nog het licht schijnen op de situatie waar je uitkomt. In de vorige aflevering had ik het alleen over je ouders. In deze aflevering wil ik ook kort terugblikken op de familierelaties die je nu misschien nog steeds hebt met mogelijke broers en zussen.

Het is belangrijk dat je gaat inventariseren voor jezelf hoe jouw familierelaties er nu uitzien en wat daarin voor jou gezonde grenzen zijn. Want het is belangrijk dat het met jou goed kan gaan als je overeten wilt oplossen. Dus daar wil je duidelijkheid over krijgen en in het licht daarvan benoem ik de relatie met je broers en zussen nog even apart als je die hebt, omdat Lindsay daar iets heel interessants over vertelt.

Lindsay Gibson is de psychotherapeut van wie ik het werk heb bestudeerd over dit onderwerp en ik kan je haar boeken enorm aanbevelen. Wat Lindsay zegt over kinderen van emotioneel onvolwassen ouders is dat ze twee richtingen op kunnen gaan. Het worden kinderen die gaan internaliseren of kinderen die gaan externaliseren.

Internaliseren: alles bij jezelf neerleggen

Kinderen die gaan internaliseren kijken voortdurend naar zichzelf en vragen zich af wat hier gebeurt en wat hun schuld is. Wat kunnen ze eraan doen om alles beter te maken? Omdat ze ongezien opgroeien, schieten ze daarin door.

Lindsay beschrijft deze kinderen als kinderen die snel de schuld op zich nemen, een groot verantwoordelijkheidsgevoel hebben, een hoge mate van zelfreflectie ontwikkelen, maar last hebben van perfectionisme en please-gedrag. Deze kinderen leren hun eigen gevoelens en behoeften onderdrukken en worden erg gevoelig voor boodschappen van schaamte en schuld. Ze hebben moeite met het stellen van grenzen, veel last van zelfkritiek, een laag gevoel van eigenwaarde en vaak last van angst en depressieve gevoelens. In die vorige aflevering vertelde ik je dat ik zo’n kind werd. Dus dat werd mijn profiel.

Externaliseren: anderen de schuld geven

Broers en zussen die externaliseren doen iets anders. In plaats van alles bij jezelf neerleggen en jezelf van alles de schuld geven, gaan deze kinderen juist anderen van alles de schuld geven. Ze hebben een lage tolerantie voor frustratie, ontwikkelen weinig zelfreflectie en zoeken voortdurend naar bevestiging buiten zichzelf.

Ze hebben veel last van woede-uitbarstingen, zijn emotioneel instabiel, hebben moeite met empathie en grote angst voor afwijzing. Zodra zij worden aangesproken op hun gedrag reageren ze met woede. Soms worden het kinderen of volwassenen die een hoge mate van controle eisen. Alles moet gaan zoals zij het willen, en daarin zijn ze onverzettelijk en ze worden kwaad als dat niet gebeurt.

Onderzoek je familierelaties en stel gezonde grenzen

Als je nu gaat inventariseren hoe je familierelaties er op dit moment uitzien en je kijkt naar de mate van emotionele onvolwassenheid van je ouders, onderzoek dan ook hoe, als je broers en zussen hebt, zij zich hebben ontwikkeld en hoe jouw relatie met hen er nu uitziet.

Wat er namelijk kan gebeuren in een instabiel gezin, waarin ouders zich slecht kunnen reguleren en een lage stresstolerantie hebben, is dat deze kinderen daar natuurlijk allemaal last van hebben. Omdat ouders niet aanspreekbaar zijn op hun gedrag, zoeken ze vaak naar binding in het bespreken van het gedrag van de ouders. Dat zijn de telefoontjes waarin je uitwisselt wat mama nu weer heeft gezegd of wat papa nu weer heeft gedaan. Dat kan voelen als een warme band. Dat kan voelen als herkenning en elkaar vinden in de frustratie of teleurstelling die je voelt.

Maar vraag je af in welke mate er met deze broers en zussen emotionele intimiteit mogelijk is. Is die er? Wordt er gereflecteerd op het eigen gedrag? Zijn je broers of zussen aanspreekbaar op hun gedrag? Reflecteren zij daarop? Wordt er uitgewisseld hoe je dingen met elkaar beleeft?

Triangulatie versus emotionele intimiteit

Ook als dat kwetsbare gesprekken zijn, moeilijke gesprekken, misschien wat spannende gesprekken, is er dan voldoende draagvlak in jullie relatie om elkaar daarin op te kunnen zoeken en respectvol en liefdevol met compassie elkaar te zien? Triangulatie, een driehoek vormen omdat een vader of moeder niet aanspreekbaar is op het eigen gedrag, kan voelen als een warme band, als een warm verbond. Maar is er ook daadwerkelijk sprake van emotionele intimiteit? Voel jij je echt gezien in die relatie?

Kun je elkaar aanspreken op gedrag en is er veiligheid als dat gebeurt? Je verdient altijd vriendelijkheid en respect. Wederzijds. Deze inventarisatie gaat je helpen om te kunnen zien wat er mogelijk is in mijn familierelaties.

Nogmaals, zoals ik in de vorige aflevering zei: als daarin veel wordt aangeraakt wat voor jou heel ontregelend is, dan is therapeutische ondersteuning absoluut heel waardevol. Ook om de verwarring die vaak in dit soort relaties kan ontstaan helder te krijgen. Wat gebeurt er nu precies in deze familiedynamiek? Wat betekent dit voor mij? Wat heb ik gemist en wat heb ik nodig? Dus dat wil ik als eerste voor je belichten.

Herstel in de relatie met je lichaam

Het tweede wat je nodig gaat hebben na een jeugd tussen emotioneel onvolwassen ouders is herstel in de relatie met je lichaam. Zoals ik uitlegde in de vorige aflevering leerde ik om mijn lichaam als kind te gaan objectiveren. Om gevoelens van geluk en zelfvertrouwen allemaal te projecteren op dun zijn. Hierdoor kreeg ik een hele gespannen relatie met mijn lichaam, want mijn lichaam moest iets voor mij fiksen.

Wat je nodig hebt is het oplossen van je patroon van objectivatie. De relatie met je lichaam moet weer van jou worden en niet de functie hebben om aan een plaatje te voldoen zodat jij je lekker kunt voelen of andere mensen jou gaan zien en waarderen, waaronder je ouders.

Voorbeelden van lichaamsobjectivatie in mijn jeugd

Toen ik deze les maakte, kreeg ik nog een paar herinneringen hierover. Mijn moeder vond bijvoorbeeld het hebben van witte tanden belangrijk. Toen ik een jaar of tien was, werden wij een keer allemaal in de badkamer geroepen en strooiden ze poeder op onze tandenborstels. Dat poeder heette Vim. Het was een schuurmiddel voor sanitair, absoluut niet veilig voor oraal gebruik en ook niet daarvoor bedoeld. Het was bedoeld om kalkaanslag en vuil van je sanitair te kunnen schrobben.

Mijn moeder had bedacht dat het een goed idee was om dat op onze tandenborstels te doen. Wij moesten daar onze tanden mee poetsen. Natuurlijk gaf ze de waarschuwing: je mag dit echt niet inslikken. Goed oppassen dat je het niet inslikt. Ik wist wat Vim was, want dat zag ik gebruikt worden in huis. De boodschap hier was: het is zo belangrijk dat je tanden zo wit mogelijk zijn dat het riskeren van lichamelijke beschadiging, aantasten van je organen, zelfs de moeite waard is.

Dus ik leerde: let op die tanden. Zijn ze wit genoeg? Hoe wit zijn de tanden van andere kinderen? Hoe geel zijn mijn tanden? Mijn moeder had geen idee dat ze die boodschap gaf.

Meer voorbeelden: knieën, haar en constant commentaar

Er zijn momenten geweest dat mijn moeder midden in een verhaal ineens naar me keek en zei: ja, je hebt echt diezelfde knieën als oma. De boodschap was daar: wat je ook doet om gewicht te verliezen, je knieën zijn niet oké. Met deze knieën wordt het nooit wat met jouw benen. Opnieuw kreeg ik hier de boodschap hoe belangrijk het is om lichaamsdelen te objectiveren, je lichaam in stukken te knippen en te bekijken. Op elk onderdeel voldoet dit of voldoet dit niet.

Wat er ook gebeurde was dat ik natuurlijk in dat zoeken naar intimiteit en contact met mijn moeder merkte dat er helemaal geen contact was. Ik probeerde iets over mezelf te delen, iets van mezelf te delen. Mijn moeder was met haar aandacht heel ergens anders en meer gepreoccupeerd door mijn uiterlijk dan wat ik op dat moment aan het vertellen was.

Ze heeft ook een keer midden in haar verhaal me aangekeken en ineens onderbroken en gezegd: Marjena, als je ooit een pruik wilt, dan sponsor ik je. Opnieuw was ik hier weer verbijsterd omdat ik gewoon met haar in gesprek was en iets van mezelf deelde. Mijn moeder raakte helemaal afgeleid, keek naar mijn haar en bedacht: het is gewoon te weinig haar. Dat kind heeft een pruik nodig. Dat gaat zo niet.

Grenzen stellen rondom commentaar op je lichaam

Voor jou, als jouw lichaam ook zo geobjectiveerd is, misschien niet in deze mate of op andere manieren, is het heel belangrijk dat je je lichaam weer heel maakt, de relatie met je lichaam verandert en het commentaar op je lichaam duidelijk gaat begrenzen.

In mijn herstel heb ik mijn ouders geleerd dat ze geen opmerkingen meer mochten maken over mijn uiterlijk. Ook geen positieve. Want het enthousiasme waarmee iemand die gefixeerd is op dunheid kan zeggen: ben je afgevallen? Wat zie je er goed uit, impliceert: want eerder zag je er niet goed uit. Ik vind, ik word blij van hoe je er nu uitziet. Ik was teleurgesteld over hoe je eruit zag. En ik wil ook niet dat dat opnieuw gebeurt.

Dus als je nu wilt stoppen met overeten en nu nog een gespannen relatie met je lichaam hebt omdat je bang bent voor aankomen en erg gefixeerd op afvallen, is het zo belangrijk dat je een veilige omgeving voor jezelf creëert.

Een veilige ruimte creëren begint bij jezelf

Die veiligheid begint natuurlijk bij jezelf, bij de dingen die je denkt als je naar je lichaam kijkt, via de spiegel of onder de douche of terwijl je op een stoel zit. Heel belangrijk dat je die ruimte veilig, opbouwend, respectvol en vriendelijk maakt. Daar waar je daar stappen in zet, ga je de mensen die dat ondermijnen leren wat de harde grenzen zijn.

Ik moest mijn ouders echt leren dat ze niet hoefden te begrijpen waarom ik geen complimenten meer over mijn uiterlijk wilde. Mijn uiterlijk was niet langer bespreekbaar. Op geen enkele manier. Niet positief, niet negatief. Omdat ik daar heel goed aan vasthield, hebben ze dat ook geleerd en hield dat op.

Wat mij empowerde in het pad van herstel wat ik bewandelde. Het gaf me ook een gevoel van autonomie en autoriteit. Mijn lichaam is van mij. En niet vogelvrij om op te schieten of iets van te vinden.

De cursus Body Empowerment als hulpmiddel

Als je merkt dat je hier zelf echt stappen in te zetten hebt en nu nog een gespannen relatie met je lichaam hebt, waarin je je lichaam nog sterk objectiveert en bang bent voor aankomen of erg fixeert op afvallen en het moeilijk vindt om je veilig te voelen in je lichaam, dan kan ik je mijn cursus Body Empowerment enorm aanraden. Die is echt een game changer. Je wordt zo mooi bij de hand genomen om aan je eigen kant te kunnen komen staan hierin.

Wat ik in die cursus ook doe, want dat is iets wat we vaak heel moeilijk vinden zodra we willen stoppen met het objectiveren en bekritiseren van ons lichaam, is dat we zo bang zijn dat we dan niet meer zullen afvallen.

Wat ik in die cursus laat zien, waar ik je mee help, is dat je heel goed gaat voelen en ontdekken hoe je jouw verlangen om te kunnen stoppen met overeten en gewicht verliezen, naast de respectvolle, vriendelijke benadering kunt laten bestaan voor het lichaam wat je nu hebt. Met het gewicht wat je nu hebt. Want de veiligheid die dat voor je creëert is een voorwaarde. Een absolute voorwaarde voor blijvend gewichtsverlies en het is een vaardigheid apart.

Body Empowerment: de basis voor blijvend gewichtsverlies

Ik heb hier een aparte cursus van gemaakt omdat ik wil dat je dit voorwerk kunt doen als je daaraan toe bent. Nog voordat je iets gaat doen met eten, nog voordat je iets gaat doen met het onderzoeken van de redenen waarom je overeet, is het creëren van deze veilige ruimte voor jezelf iets wat daar de juiste basis voor is. Je vindt die cursus op mijn website.

Dan weet je dat je daar een stap in kunt zetten als jij ook opmerkingen kreeg over je gele tanden, over je knieën, over je haar, over je buik of je billen of wat dan ook.

Herstel in je relatie met eten

Een inventarisatie van je familierelaties, herstel in de relatie met je lichaam en dan natuurlijk ook een herstel in je relatie met eten. Een heel belangrijk uitgangspunt daarvoor is dat je begrip ontwikkelt voor je afhankelijkheid van overeten. Dat overeten wat je nu nog doet ben je niet voor niets gaan doen. Het vervult een belangrijke functie voor je.

Zolang je daar geen begrip voor hebt, zolang je daar niet voor open staat, zolang je vindt dat je faalt als je overeet en niet kijkt naar waarom je het doet, blijf je in een gespannen relatie met eten en kan de relatie met jezelf zich zo moeilijk ontwikkelen. Dat is wel de plek waar blijvend gewichtsverlies vandaan komt.

Begrip ontwikkelen voor je afhankelijkheid van overeten

Als je wilt afvallen, als je gewicht wilt verliezen wat niet meer terugkomt, heb je aandacht nodig voor jouw relatie met eten en de redenen waarom je overeet. Daar zul je alleen maar naar willen kijken vanuit nieuwsgierigheid en enige mate van begrip. Dat heb je echt nodig. Dus word nieuwsgierig en ontwikkel begrip voor jouw afhankelijkheid van overeten, want dat is wat het is.

Tegelijkertijd is het belangrijk dat je ook weet dat je die afhankelijkheid wel kunt gaan oplossen. Dus begrip hoeft niet te betekenen dat je het daarbij moet laten en dat het nooit beter voor je kan worden. Ik ben nu eenmaal afhankelijk van overeten. Ik ben nu eenmaal onveilig en ongezien opgegroeid en dit is het dus. Nee, dat is niet zo.

Overeten als middel tot persoonlijke ontwikkeling

Je kunt het overeten wat je doet gaan gebruiken om alsnog alles wat in jouw jeugd is blijven liggen tot ontwikkeling te brengen. Dat gebeurt allemaal in de relatie met jezelf. Dit is waarom ik zo enthousiast ben over het oplossen van overeten en de principes van blijvend gewichtsverlies.

Na alles wat ik je in de vorige aflevering heb verteld en nu net heb verteld, zal je duidelijk zijn dat het mij niet te doen is om jouw platte buik. Het gaat mij er niet om dat jij aan het schoonheidsideaal kunt voldoen, zoals je dat in de media tegenkomt. Waar het mij om gaat is dat het overeten wat je doet, als een rookmelder in je leven functioneert.

Als die rookmelder afgaat, als jij overeet of fixeert op hoe je met eten omgaat, op de momenten waarop dat opvlamt, dat zijn precies de momenten die voor jou aanwijzen waar je iets te ontwikkelen hebt, waar dat over gaat en hoe dat eruit kan zien in jouw relatie met jezelf.

Re-parenting: jezelf opnieuw opvoeden

Dat is natuurlijk precies de re-parenting, zoals we dat noemen, het heropvoeden van jezelf, waar je ouders dat niet hebben gedaan, waar je ouders je niet konden helpen. Dat kun je via het oplossen van overeten jezelf alsnog geven. Hoe mooi is dat! Hoe fantastisch is dat!

Daarmee zeg ik ook tegelijkertijd dat zo enthousiast als ik ben over het oplossen van overeten, zo anti ben ik als het gaat om toxic gewichtsverlies.

Waarschuwing: toxic gewichtsverlies vermijden

Met toxic gewichtsverlies bedoel ik programma’s voor gewichtsverlies die gericht zijn op voedselrestrictie, calorieën tellen, het tracken van je gedrag en die alleen maar gericht zijn op het afvallen zelf. Want wat die programma’s doen is jouw fixatie op gedrag vergroten, maar je niet bewust maken waar dat gedrag vandaan komt. Daardoor beland je alleen maar in een dieper gevecht met jezelf en eten.

Wat er ook gebeurt is dat dit soort programma’s de nadruk leggen op het objectiveren van je lichaam. Daarmee kan het herstel waar ik het net over had, het herstel in de relatie met je lichaam en het herstel in je relatie met eten niet plaatsvinden. Waar je dit aan herkent, is dat elke dag een nieuwe poging is, die langzaam erodeert, steeds moeizamer gaat, waardoor je uiteindelijk teleurgesteld afhaakt en het gevoel hebt dat jij hebt gefaald.

Je hebt jezelf gewoon niet beter leren kennen, niet dieper leren kennen. Het begrip over de redenen waarom je overeet is niet groter geworden. Sterker nog, er is alleen maar meer onbegrip ontstaan. In dat geval was je in aanraking met toxic gewichtsverlies. Dat raad ik echt ten zeerste af.

Blijvend gewichtsverlies door persoonlijke ontwikkeling

Blijvend gewichtsverlies is het resultaat van een persoonlijke ontwikkeling die je doormaakt. Als je voelt dat die persoonlijke ontwikkeling niet de focus krijgt, niet de hoofdzaak is, maar het kijken naar de weegschaal, naar je gewicht en naar eten de hoofdzaak is, dan zie je dat het op deze manier verloopt. Je doet het steeds meer op wilskracht. Elke dag wordt een nieuwe poging en je vertrouwen neemt steeds verder af en je onbegrip steeds verder toe.

In de community van Etenslessen vind je de mensen die zijn gaan internaliseren. Mensen die externaliseren leggen de oorzaak van problemen altijd buiten zichzelf. Die zijn niet geïnteresseerd in zelfreflectie, maar de mensen in mijn programma wel.

De helende kracht van community

Daar waar jij zo ongezien bent opgegroeid, daar waar er geen belangstelling was voor jouw binnenwereld, vind je in mijn community een groep mensen die juist zich concentreren op hun binnenwereld. Vanuit die binnenwereld leggen ze continu de verbanden met overeten, het oplossen van overeten, het bouwen van een nieuwe relatie met eten en het ontwikkelen van de relatie met zichzelf.

Die helende ervaring van je omringen met zo’n groep mensen, dat kan ik bijna niet in woorden uitdrukken hoe goed je dat doet. Hoe opbouwend dat is. Je voelt zoveel herkenning in dat wat een ander zichtbaar maakt, in de verbanden die een ander legt, in de coaching die de ander krijgt. De heling van de ander is steeds ook de heling van jezelf.

Dat is iets wat niets te maken heeft met weten hoe je stopt met overeten. Het heeft niets te maken met de theorie ervan. Maar met het deel ervan wat gaat over je hart. Wat gaat over de sociale structuur van mens zijn. Samen kunnen we meer. Samen leren we meer. Samen begrijpen we meer. Samen kunnen we veel meer helen en dragen.

De moeilijkste uitdagingen in het herstelproces

Dan twee van de moeilijkste dingen die je aankijkt in het oplossen van overeten na een jeugd met emotioneel onvolwassen ouders, zijn de volgende twee zaken.

Allereerst is hier het herstel in de verbinding met je gevoelens. Als de mensen om jou heen vijandig reageren op jouw emoties als kind, als jij hard moet werken om de emoties van je ouders te reguleren, dan heb je geleerd dat het onveilig is om naar je gevoel toe te gaan. Of, als je het wel kunt voelen, dat het onveilig is om dat gevoel te delen.

Verbinding met je gevoelens herstellen

Dus merk je dat je in jouw relatie met eten vaak overeet als je bang bent om je uit te spreken. Als er een gevoel naar boven wil komen waarvan je ooit is geleerd: absoluut niet. Dit mag je niet voelen. Dit hoor je niet te voelen. Als je dit voelt, wijs ik je af. Als je dit voelt, beschaam ik je. Als je dit voelt, ga ik uit contact.

Dat heeft natuurlijk een herstel nodig in jezelf. Dus in het oplossen van overeten kom je steeds de momenten tegen waarin gevoelens eigenlijk gevoeld hadden willen worden. Soms kan dat enorm spoorzoeken zijn.

Ik was zo geconditioneerd om niet te voelen dat ik overat en geen idee had waarom. Ik had echt geen idee. Het voelde bijna, als je ooit Suske en Wiske hebt gelezen, alsof ik de theeslag van Jerommeke kreeg. Jerommeke kon een klap uitdelen, maar het duurde pas vijf plaatjes later voordat degene die de klap had gekregen dat voelde en op de grond viel. Dat was een grapje in die strip.

Het spoor terug naar je gevoelens volgen

Zo voelde overeten vaak voor mij. Iets had mij geraakt. Ergens was er iets gebeurd. Maar het kon weken duren, dagen duren voordat ik het spoor kon volgen naar wat dat was. Tot die tijd was er alleen maar dat vluchten in eten.

Gaandeweg mijn herstel werd die afstand steeds kleiner en kleiner en kleiner, totdat ik weer volledig met mezelf verbonden raakte en één op één kon voelen dat iets mij raakte en ik daarbij kon blijven en niet op slot ging. Dat is een heel belangrijk stuk. Sommige mensen in mijn programma rationaliseren alles. Of ze voelen wel heel veel, maar durven dat niet te uiten, niet tot expressie te brengen, weten niet wat ze ermee moeten. Veroordelen het misschien, bekritiseren het, beschamen het. Dus dit herstel is een hele belangrijke stap die je daarin zet en die vaak een uitdaging is.

Jezelf een stem durven geven

Ik noem de andere kant daarvan, of het tweede deel daarvan, wat gaat over de relatie niet alleen met jezelf en je gevoelens, maar de relatie met je gevoelens en de anderen, andere mensen: jezelf een stem durven geven. Durven contrasteren. Iets willen, iets vinden, iets uiten wat de ander mogelijk niet positief ontvangt.

Emotioneel onvolwassen mensen kunnen buiten vijandig reageren, ook heel kinderlijk en teleurgesteld reageren. Dus tante die een taart heeft gebakken, is heel teleurgesteld dat jij daar niet van wilt eten en wordt ineens een kind van vijf. Ze neemt het je kwalijk, ze is beteuterd, trekt zich terug, begint een beetje afstandelijk te doen, een beetje snauwerig te doen. Ze is boos op je, want je wilt haar taart niet eten.

Dit kan als je bent opgegroeid tussen mensen die ontregeld raken en je bestraffen of vijandig worden of kinderlijk worden, heel onveilig voelen. Maar je hebt het nodig, deze vaardigheid.

In contrast durven zijn met anderen

Je hebt de assertiviteit nodig om in contrast te kunnen zijn met andere mensen, zoals ik dat noem. Jij wilt iets, vindt iets, uit iets wat de ander niet leuk vindt en wat je leert daarin is om jezelf daar niet verantwoordelijk voor te maken. Volwassen mensen zijn verantwoordelijk voor hun eigen gevoelens.

Dus als tante in haar kindstuk schiet en beteuterd is en teleurgesteld en het jou kwalijk neemt dat je niet van haar taart wilt eten, is dat niet jouw verantwoordelijkheid. Haar gevoelens zijn van haar. Het enige waar jij verantwoordelijk voor bent, is hoe je haar teleurstelling in jezelf opvangt. Daar ben jij verantwoordelijk voor.

Dit zijn twee aspecten van de relatie met je gevoelens die duidelijk een flinke klauw zijn in dit proces.

De vaardigheid van welbevinden ontwikkelen

Daarnaast heb je nog een andere vaardigheid nodig. Als internaliseerder heb je de neiging om veel te piekeren, veel te reflecteren, veel te analyseren, je snel schuldig te voelen en dat maakt je erg serieus en maakt je leven wat zwaar en maakt dat je niet snel durft te vertrouwen op welbevinden.

Daarmee zeg ik dat het ontwikkelen van welbevinden een vaardigheid is. Het is echt een vaardigheid. Het is als een spier die je kunt trainen. Als je als kind veel op eieren hebt gelopen, dan kan dat zo in je systeem gaan zitten dat de boog al snel strak gespannen staat. Ik noemde eerder dat perfectionisme waar je last van hebt, je snel verantwoordelijk voelen voor de mensen om je heen waar je last van hebt.

Welbevinden is de vaardigheid om je goed te kunnen voelen in de imperfectie der dingen. De dingen die niet af zijn. De uitdagingen in de levens van je kinderen, de gevoelens waar ze doorheen gaan, de uitdagingen op je werk, de dingen zullen nooit helemaal perfect zijn. De dingen zijn meestal niet af. De dingen zijn meestal niet helemaal precies zoals ze eruitzien in jouw perfectionistische fantasie.

Je goed voelen in de imperfectie

De vaardigheid van welbevinden is je vermogen om in de imperfectie der dingen je goed te kunnen voelen. Dat betekent je leren verbinden in het hier en nu, kunnen zien dat er nog steeds zoveel is om van te genieten, om in te ontspannen, om mee te mogen zijn, ook als die andere dingen niet af zijn, niet eruitzien zoals je het liefst zou willen.

Dat je vermogen, je vaardigheid van welbevinden is ook een hele belangrijke en geeft een heerlijk gevoel. Je dagen worden steeds fijner, je overeet steeds minder, je verliest gewicht wat niet meer terugkomt, maar je leven wordt ook wat lichter en dat is een heerlijk gevoel. Maar het is absoluut een vaardigheid die je te leren hebt.

Het complete herstelproces: een samenvatting

Dus dit: de relatie met je lichaam herstellen, de relatie met eten herstellen vanuit begrip en nieuwsgierigheid, ontdekken waarom je overeet en alles ontwikkelen wat ervoor nodig is om dat los te kunnen laten. De verbinding met je gevoelens en het openstaan voor je gevoelens, je niet meer verantwoordelijk maken voor de gevoelens van anderen, jezelf een stem leren geven en de vaardigheid van welbevinden.

Dit alles maakt dat je op een plek uit gaat komen waarvan je zegt: dat gewicht wat ik zo graag kwijt wilde is er nu af. Ik ben daar waanzinnig blij mee. Maar eigenlijk valt het nu terugkijkend op dat proces, op alles wat ik ervoor moest ontwikkelen om daar te komen, valt dat in het niet met waar dat gewichtsverlies voor staat. Die prachtige ontwikkeling die ik doormaakte in de relatie met mezelf.

Dat is waarom ik zo enthousiast ben over dit onderwerp. En dat ook, denk ik, altijd zal zijn.

Volgende stappen in jouw herstelproces

Kom op mijn wachtlijst als je denkt: dit is precies wat ik zoek. Ik denk dat dit precies is wat ik nodig heb voor blijvend gewichtsverlies. Je vindt mijn wachtlijst via Etenslessen.com.

Als je zegt: ik wil nu alvast een stap kunnen zetten, dan is mijn cursus Body Empowerment echt een game changer om de relatie met je lichaam veilig te maken en je lichaam weer helemaal van jou. Ik wens je een mooie dag.